“Το 2006, αφανίσαμε την αιωνιότητα.

Στην συνέχεια, μέσα σε λίγες εβδομάδες, βυθιστήκαμε στο βαθύτερο σκοτάδι.
Από τον παγκόσμιο θρίαμβο στο Βερολίνο μέχρι την ντροπή ενός υποβιβασμού που έμοιαζε με απίστευτο εφιάλτη.

Αρκούσε να δεις τα ονόματα εκείνου του τελικού για να καταλάβεις το μεγαλείο της Γιουβέντους που σε ένα καλοκαίρι παρασύρθηκε…

Θυμάμαι την αίσθηση της κατάρρευσης, λες και όλα όσα είχα χτίσει κατέρρευσαν μπροστά στα μάτια μου.

Αλλά όταν η ομάδα με ρώτησε τι θέλω να κάνω, η απάντηση βγήκε από την καρδιά μου… Μένω.
Ήμουν ο Αρχηγός.

Είχα μοιραστεί νίκες, ήττες, συναισθήματα.

Ένιωσα ότι η θέση μου ήταν εκεί, δίπλα σε αυτή την φανέλα, για να βοηθήσω να σηκωθούν όσοι έπεσαν μαζί μου.

Χρόνια σιωπής, μόχθου και ιδρώτα.

Τότε, το 2012, η αναγέννηση… Η Γιουβέντους έγινε ξανά πρωταθλήτρια Ιταλίας.
Εκείνη τη μέρα καθώς παρακολουθούσα τους συμπαίκτες μου να γιορτάζουν, ήξερα ότι όλος ο πόνος είχε έναν σκοπό.

Οι πληγές, η ανάδρομη, η οργή… όλα χρειάστηκαν για να φτάσουμε εκεί, σε εκείνη τη συλλογική αγκαλιά που ήξερε από λύτρωση.

Και εκείνη τη στιγμή, με μια τελευταία ασπίδα ραμμένη στο στήθος, μπόρεσα να αποχαιρετήσω το ποδόσφαιρο που μετράει με το χαμόγελο όσων ξέρουν ότι έχουν κάνει τον κύκλο τους.

Μια ιστορία που δεν γράφτηκε, αλλά θα μείνει για πάντα.
Γιατί η Γιουβέντους μου δεν είναι μόνο για νίκες, αλλά για αγάπη, αφοσίωση και αναγέννηση.”

Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο