”Ο πατέρας μου δούλευε ως ηλεκτρολόγος στην ENEL.

Δούλευε ακόμη και νυχτερινές βάρδιες.

Όταν έβρεχε καταρρακτωδώς έξω, το ήξερα ήδη, θα σηκωνόταν, θα αντιμετώπιζε τον άνεμο, το κρύο και το σκοτάδι για να ξαναστήνει αυτούς τους πυλώνες.

Πονούσε να τον φαντάζομαι εκεί, κάτω από τη βροχή, ενώ εμείς ήμασταν ασφαλείς κάτω από τα σκεπάσματα.

Η μητέρα μου, από την άλλη, εξαντλούσε τα χέρια της φροντίζοντας παιδιά που δεν ήταν δικά της, καθαρίζοντας σπίτια που δεν ήταν δικά μας.

Ήταν αρκετός ένας μόνο μισθός; Όχι.

Απαιτούσε θυσία, πραγματική θυσία.

Μετρούσαμε κέρματα, λίρες.

Δεν πετούσαμε τίποτα.

Τα βγάζαμε πέρα σφίγγοντας τα δόντια μας.

Εκεί κατάλαβα την έννοια της λέξης «θυσία».

Εκεί έμαθα πόσο κοστίζει να βγάζεις τα προς το ζην με αξιοπρέπεια.

Και ναι, ένιωσα αυτό το βάρος στους ώμους μου.

Αλλά ακριβώς από αυτό το βάρος γεννιέται η πείνα, η επιθυμία για επιτυχία, η δύναμη να ξανασηκώνομαι πάντα.

Μετά ήρθε το ποδόσφαιρο.

Μόνο μια φανέλα, ραμμένη πάνω μου σαν δέρμα.”

Αλέσαντρο Ντελ Πιέρο

Ποτέ παράπονο, ποτέ επίδειξη.

Μιλούσε λίγο, αλλά η μπάλα μιλούσε γι’ αυτόν.

Και όταν ένα απλό ναι θα ήταν αρκετό για να φύγει, επέλεξε να μείνει.

Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, παρέμεινε πιστός σε αυτά τα χρώματα.

Έδωσε τα πάντα, χωρίς ποτέ να ζητήσει τίποτα.

Γιατί αυτοί που αγαπούν πραγματικά δεν τα παρατάνε ποτέ.

Μένουν.

Ακόμα και όταν πονάει.

Ακόμα και όταν θα ήταν πιο εύκολο απλώς να τα παρατήσουν.

Και αυτό τα λέει όλα.