“Δεν μπορώ να παραιτηθώ και να ζήσω μια ζωή χωρίς συναισθήματα.

Χρειάζομαι συναισθήματα για να ζήσω και το ποδόσφαιρο μου δίνει αυτά τα συναισθήματα, γιατί η ζωή μου ήταν όλη εκεί, μεταξύ Monza και Milan.
Είμαι φανατικός οπαδός του αθλητισμού και μεγαλώνοντας στη ζωή μου, ωριμάζω, γερνάω, ακολουθώ το ποδόσφαιρο με πάθος που πιστεύω ότι λίγοι είχαν, δεν λέω στον κόσμο αλλά τουλάχιστον στην Ιταλία.
Τα συναισθήματα που είχα όταν ήμουν δέκα ετών είναι τα ίδια με τώρα.
Ακόμα δεν κοιμάμαι το βράδυ πριν τα ματς και όταν είναι τα ματς βράδυ δεν με παίρνει ο ύπνος.
Η διάθεση μου είναι ευθέως ανάλογη με το αποτέλεσμα του αγώνα της προηγούμενης Κυριακής.
Πάντα ήμουν και θα είμαι φανατικός του ποδοσφαίρου… ελπίζω για μερικά χρόνια ακόμα.
Πάντα καταλάβαινα ότι αν θέλεις να πουλήσεις πρέπει να προσπαθήσεις να το κάνεις στην αρχή της αγοράς.

Αν θέλεις να αγοράσεις πρέπει να το κάνεις τις τελευταίες μέρες της αγοράς.
Γι’ αυτό, αν υπάρχει ένα πράγμα που όλες οι ευρωπαϊκές ομάδες έχουν κοινό, είναι ότι έχουν περισσότερους παίκτες από όσους χρειάζονται.
Όλοι έχουμε επιπλέον παίκτες.
Μια ώρα πριν κλείσει η αγορά, κανονικά, μπορείς να πάρεις παίκτες που δεν θα έπαιρνες ποτέ τις πρώτες μέρες του Ιουλίου.
Αυτή είναι η προέλευση των διάσημων ημερών του Κόνδορα.
Αυτή είναι μια διαίσθηση που δεν χρειάζεται μια ιδιοφυΐα για να καταλάβεις, αλλά την καταλάβαινα και πάντα έκανα αυτά τα κόλπα παίρνοντας παίκτες στα τελευταία κλάσματα του δευτερολέπτου της αγοράς.
Είμαι ευγνώμων για το ποδόσφαιρο και που γελάω με αυτό και λέω πάντα στους κοντινούς μου, ότι το όνειρο της ζωής μου είναι να φύγω όσο πιο αργά γίνεται…

Αν μου συμβεί κάτι, πρέπει να συμβεί όταν η ομάδα της καρδιάς μου κερδίσει ένα πρωτάθλημα ή ανέβει στη Serie A. “
Αντριάνο Γκαλιάνι