Η διάγνωση ήταν τρομερή, όγκος των όρχεων.Πηγαίνει επειγόντως στο Σαν Ραφαελ στο Μιλάνο.
Χημειοθεραπεία, υπομονή και εμπιστοσύνη.
Ο όγκος αφαιρέθηκε και ο Ατσέρμπι επέστρεψε στο γήπεδο αλλά δεν είχε τελειώσει, έπρεπε να συνεχίσει να παλεύει.
Το καλοκαίρι του 2014 ο Φραντσέσκο κατάφερε να πολεμήσει τα πάντα, μετά από τέσσερις κύκλους χημειοθεραπείας κατάφερε να νικήσει.
“Μεγάλωσα, έγινα άντρας, κατάλαβα ποιες είναι οι προτεραιότητες και ξέρω τι θέλω.
Και ακόμα και αν είναι αλήθεια ότι η ζωή είναι μία και πρέπει να την ζήσεις, τώρα συνειδητοποιώ ότι δεν αξίζει να το ρισκάρεις.
Φυσικά, κάνουμε όλες τις βλακείες, αλλά πάντα πρέπει να θυμάσαι ποια είναι τα πράγματα που έχουν σημασία.Και αυτό εννοώ και για τους νέους. Με μια λέξη, σήμερα είμαι πιο ήρεμος.”
Η Εθνική ομάδα επισκέφθηκε παιδιατρικό νοσοκομείο στη Ρώμη.Για να δώσει χαρά στα μικρά παιδιά που υποφέρουν και παλεύουν.Μια ωραία χειρονομία της εθνικής ομάδας της Ιταλίας.Ο αμυντικός της Λάτσιο και όλοι οι διεθνείς δεν είχαν τελειώσει την επίσκεψη σε όλα τα παιδιά του νοσοκομείου και όταν οι εκπρόσωποι της εκδήλωσης τους είπαν ότι πρέπει να φύγουν δεν δίστασε ούτε μια στιγμή και απάντησε…
” Δεν με νοιάζει, μπορούν να φύγουν οι υπόλοιποι. Θα πάρω ταξί. Μέχρι να δω και το τελευταίο παιδί δεν φεύγω”.
Αυτό είναι το ποδόσφαιρο που αγαπάμε και ο ανθρωπισμός που πηγαζει μέσα απο αυτό.
Φραντσέσκο Ατσέρμπι, ένας μαχητής της ζωής.
Ενας ανθρωπος που κέρδισε δύο φορές τον καρκίνο.
Τεράστια ψυχικά αποθέματα ο αμυντικός της Λάτσιο, ο Φραντσέσκο Ατσέρμπι, ο οποίος βρέθηκε και στη Σαουδική Αραβία σε νοσοκομείο οπου νοσηλεύονται παιδια.
Παντα κοντα σε όλους, γιατί ο ίδιος ξέρει πως είναι να περνάς δύσκολα.
Ξέρει οτι η υγεία είναι το σημαντικότερο αγαθό.
Παντα εκεί να δίνει κουραγιο και δύναμη σε όλους.
“Aπό τότε που νίκησα τον καρκίνο για δεύτερη φορα, σταμάτησα να φοβάμαι, αν γυρίσει η ασθένεια θα την αντιμετωπίσω ξανά. Ξέρω ότι σε λίγο καιρό,σε μια στιγμή, μπορεί να αλλάξουν τα πάντα, βλέπω τα πράγματα διαφορετικά.
Νομίζω ότι έχω βελτιωθεί ως άνθρωπος, τώρα έχω εξαλείψει τους αρνητικούς ανθρώπους απο την ζωή μου και βάζω απλούς στόχους, μιλώντας με έναν ψυχολόγο μια φορά την εβδομάδα.
Όταν ήμουν στο Μιλάνο, άγγιξα τον πάτο, ο πατέρας μου πέθανε και δεν είχα ζωή, έπινα συνεχώς.
Παραδόξως ο καρκίνος με έσωσε, είχα έναν λόγο να πολεμήσω, τώρα ο στόχος μου είναι να παίζω μέχρι τότε που θα βαστάνε τα πόδια μου.”
Φραντσέσκο Ατσέρμπι
