Ξεκινάει απο την Ιταλία με απόλυτη ανωνυμία, όταν υπογράφει στην Ρέτζιο Καλάμπρια μετά από τρία χρόνια ανάμεσα στην Aντίνο και στην Μπαχία Μπλάνκα, όπου κάνει τα πρώτα του βήματα στην Αργεντινή.
Ο ίδιος θα δηλώσει…
”Πριν ήμουν απλά ταλαντούχος, στην Ιταλία έγινα πραγματικός παίκτης.”
Χαιρετά την Ιταλία ενώ τα έχει κατακτήσει όλα με την Κίντερ Μπολόνια.
Στις ΗΠΑ κανείς δεν πιστεύει ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά.
Ολοι αναρωτιόταν ποιος ήταν αυτός ο Μανού.
Οι πρώτοι μήνες είναι τόσο κακοί που ακόμα και ο ίδιος δηλώνει στους πιο κοντινούς του φίλους…
”Ισως δεν είναι το σωστό πρωτάθλημα για μένα.”
Χρειάζεται πρακτικά ένας χρόνος ακόμα για να γράψει ιστορία.
Η ανακάλυψη έρχεται όταν ο Πόποβιτς συνειδητοποιεί ότι μπορεί να τον εκμεταλλευτεί ως έκτο άνθρωπο πολυτελείας, ενω στην συνέχεια δένει άψογα με τους υπόλοιπους αστέρες της ομάδας.
Ξεκινά να κερδίζει.
Πρώτα με τους Σπερς και μετά με την Αργεντινή.
Μια καριέρα φτιαγμένη από καλάθια, πάσες, αποφασιστικά παιχνίδια, αξέχαστη και γλυκιά τρέλα.
Mετά τον Ντανκαν,τον Ρομπινσον και άλλους πρωταθλητές, οι Σπερς αποφασισαν να αποσύρουν την φανέλα του με το νούμερο 20.
Το 20 θα γίνει θρύλος!
Ο Μανου Τζινόμπιλι, γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1977 στην Αργεντινή.
Ο μπαμπάς του ηταν προπονητής μιας τοπικής ομάδας και είχε δύο αδέρφια.
Ο Μανου ηταν παθιασμένος με το μπάσκετ, ήξερε ότι ήταν καλος αλλά ηταν εξαιρετικά λεπτός και αδυναμος κατι που τον περιορίζει στα πρώτα χρόνια της ζωής και της καριέρας του.
Ούτε καν ο μπαμπάς του πίστευε ότι θα μπορούσε να γίνει επαγγελματίας παίκτης.
Αλλά κατά τη διάρκεια ενός καλοκαιριού ξαφνικά ψηλώνει, γίνεται ευκίνητος, εκρηκτικός, απρόβλεπτος και δυνατος.
Ενώ έπαιζε για την Εστουντιάντες Μπαΐα Μπλάνκα στην Αργεντινή, τον βλεπει ο Γκαετανο Γκέμπια, προπονητή της Ρετζιο Καλαμπρια, ο οποίος αποφασίζει να τον πάρει στην Ιταλία.
Δύο χρόνια στη Ρετζια και δύο στην Μπολόνια με την Κιντερ είναι αρκετά για να δείξει οτι είναι σε άλλη κατηγορία και ότι ήταν έτοιμος για το άλμα.
Με το μοναδικό, αλάνθαστο και απόλυτα θεαματικό στυλ του, ο Μανου, τόσο με την φανέλα των Σπερς όσο και με αυτή της Εθνικής Αργεντινής ,κατακτά την κορυφή του κόσμου.
Αποσύρθηκε αφού κέρδισε τα πάντα.
Το μπάσκετ του Μανου ήταν πραγματικά μοναδικό.
Τεραστιο ταλέντο και λίγο τρελό.
Ο Τζινόμπιλι κέρδισε ό, τι υπήρχε για να κερδίσει και πάντα το έκανε ως πρωταγωνιστής.
Διαβαζε το παιχνιδι και γινόταν ο αφέντης του γηπέδου, πάντα ήξερε τι να κάνει.
Μια πραγματική ποίηση σε κίνηση.
Αξίζει κάθε τιμή,ο Μανού Τζινόμπιλι!
