«1988-1989…

Εκείνη τη σεζόν, η Νάπολι κέρδισε το πρώτο «πραγματικό» ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ιστορία του συλλόγου, το Κύπελλο UEFA…

Η ιστορία, τα γκολ, το τρόπαιο που σηκώθηκε, το πλήθος που επευφημούσε και τυχαίες αλλά αξέχαστες εμβληματικές στιγμές.

Όπως η προθέρμανση του Μαραντόνα πριν τον αγώνα στον δεύτερο ημιτελικό, στο Μόναχο, με την Μπάγερν Μονάχου.

Τα ηχεία του Olympiastadion μετέδωσαν, σε πλήρη ένταση, τις νότες του τραγουδιού Live is life του αυστριακού συγκροτήματος Opus.

Λέγεται ότι οι τεχνικοί του γηπέδου είχαν αυξήσει σταδιακά την ένταση για να τρομοκρατήσουν τους αντίπαλους παίκτες.

Πράγματι, η μουσική ήταν συναρπαστική, συναρπαστική και δυναμωτική.

Έπρεπε να την ακούσουν και όσοι βρίσκονταν στο σπίτι, αλλά στις νότες ο Μαραντόνα, κάνοντας ζέσταμα, άρχισε να κινείται στους ρυθμούς της μουσικής.

Πήρε τη μουσική τους και την έκανε δική του.

Μετά πήρε μια μπάλα μαζί του, και συνέχισε να χορεύει στο ρυθμό της μουσικής.

Χόρευε σα να ήταν στο σπίτι του.

Αυστηρά με λυμένα κορδόνια.

Απέδειξε ότι η μπάλα πήγαινε όπου ήθελε, ήταν μαζί του και χόρευε μαζί του.

Οι μεγάλες οθόνες του γηπέδου τον πλαισίωσαν, το κοινό κοιτούσε επίμονα.

Οι αντίπαλοι ήθελαν να δείξουν αδιαφορία, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Ο Ντιέγκο υπενθύμισε σε όλους ότι αν του έδινες την μπάλα, έπαιζε πάντα σα να ήταν στο σπίτι του.

Δεν ήταν οι σημερινοί καιροί, αυτές οι εικόνες δεν μεταδόθηκαν ζωντανά στις τηλεοράσεις, αλλά ο Frank Raes, Βέλγος τηλεοπτικός παραγωγός, ήταν επίσης στο γήπεδο και δήλωσε…

«Ήμουν εκεί με τον Frank Arnesen, ο οποίος τότε δούλευε για τη δανική τηλεόραση. Παρακολουθώντας τον Μαραντόνα, ο οποίος είχε ήδη κερδίσει το ματς εκεί, όλοι εντυπωσιάστηκαν».

Αυτή, όπως πολλές ιστορίες, θα μπορούσε να είχε καταλήξει ξεχασμένη, ή σε κάθε περίπτωση μόνο στη μνήμη των παρευρισκομένων, αλλά ευτυχώς ο Raes ζήτησε τις εικόνες από το γερμανικό κανάλι ZDF, το οποίο είχε μεταδόσει τον αγώνα…