Ήμουν 16 ετών —ήταν το 2001— και έπαιζα για την Λιβόρνο στην Serie C όταν η Άρσεναλ μου πρόσφερε 200 εκατομμύρια λίρες την σεζόν.
Εκ των υστέρων, ήμουν τρελός που απέρριψα αυτή την προσφορά, αλλά δεν ένιωθα έτοιμος. Επιπλέον, η αποδοχή θα ήταν σαν να προδίδω τη Λιβόρνο.
Ένα χρόνο αργότερα, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα στις 31 Ιανουαρίου στις 6 μ.μ. που μου έλεγε: «Πρέπει να υπογράψεις για την Ίντερ». Αρνήθηκα. Ήμουν μαθητής λυκείου.
Δεν ήθελα να πάω πουθενά ή να προδώσω την Λιβόρνο.
Απολάμβανα πολύ να κερδίζω μια μονομαχία.
Όταν καταφέρνω να μπλοκάρω ένα επικίνδυνο σουτ ή να αποτρέψω ένα γκολ, με πιάνει μια έκρηξη αδρεναλίνης.
Είναι ένα διαφορετικό είδος χαράς σε σύγκριση με το να σκοράρω —είναι ασύγκριτο— αλλά αυτές οι αποκρούσεις σε μεγάλους αγώνες μένουν μαζί μου.
Για παράδειγμα, το γκολ που σημείωσα εναντίον της Μπαρτσελόνα στα προημιτελικά του Champions League μου έδωσε πολύ λιγότερη ικανοποίηση από το να εμποδίσω τον Χάρι Κέιν να σκοράρει στο 89ο λεπτό.
Εκείνος ο αγώνας εναντίον της Τότεναμ το 2018 ήταν μια πραγματική μάχη.
Στη συνέχεια, υπήρξε η αγκαλιά με τον Τζίτζι Μπουφόν και τον Μπαρτζάλι – μια δυνατή στιγμή.
Για να κερδίσεις μονομαχίες εναντίον επιθετικών, πρέπει να είσαι απαισιόδοξος και να προβλέπεις το χειρότερο.
Αυτή είναι η μοίρα των “κανονικών” παικτών όπως εγώ ή ο Μπαρτζάλι.
Να θυμάστε ότι ο Αντρέα ήταν ένας καταπληκτικός αμυντικός.
Έχω ένα είδος διχασμένης προσωπικότητας: είμαι αρκετά ντροπαλός και συγκρατημένος, αλλά στο γήπεδο, είμαι ικανός να κάνω ό,τι χρειάζεται για να κερδίσω.
Για να αποδώσω όσο καλύτερα μπορώ, χρειάζομαι έναν αντίπαλο.
Έχω μεγάλο σεβασμό για τον Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς, σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και ήμασταν συμπαίκτες κατά την πρώτη μου σεζόν στην Γιούβε.
Ποτέ δεν φοβήθηκα να τον αντιμετωπίσω, ποτέ δεν υποχώρησα.
Ακόμα και τότε, είχε εξαιρετική σωματική δύναμη.
«Μετά από αυτό, έγινε «άσπονδος εχθρός» όταν μεταγράφηκε στην Ίντερ.
Είναι αναμφίβολα ο μεγαλύτερος αντίπαλος της καριέρας μου».
Τζόρτζιο Κιελίνι
