«Σέβομαι την Λεωφόρο, είναι ένα ιστορικό, κλασικό ποδοσφαιρικό γήπεδο.

Οι παλιότεροι παίκτες το ξέρουν καλύτερα από μένα γιατί δεν έπαιξα πολλά ματς εδώ εξηγεί. Πιστεύω, όμως, πως στον κόσμο του Παναθηναϊκού αξίζει ένα γήπεδο με πολλές περισσότερες θέσεις.

Το ΟΑΚΑ όταν γεμίζει, δημιουργεί εκπληκτική ατμόσφαιρα, δεν είναι όμως ποδοσφαιρικό γήπεδο.

Το νέο θα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ήταν πολύ δύσκολες εκείνες οι εποχές.

Υπήρχε μεγάλη φτώχεια στην Πολωνία.

Η μητέρα μου είχε μεγάλο φόβο.

Γιατί μέναμε έξω από την πόλη και έπρεπε να παίρνω το τραμ, μόνος μου, για να πάω στο σχολείο.

Ήταν μια απόσταση πέντε χιλιομέτρων περίπου.

Με άφηνε, όμως, γιατί έβλεπε πως μου άρεσε αυτό που έκανα.

Δεν ήμουν και τόσο καλός μαθητής στο σχολείο.

Το μυαλό όλων μας ήταν μόνο στη μπάλα.

Παίζαμε μέχρι το βράδυ.

Ερχόμασταν μέσα στις λάσπες πίσω στο σπίτι.

Έπρεπε να μας φωνάξει η μάνα μας για να μπούμε μέσα.

Καμιά φορά τρώγαμε και ξύλο επειδή αργούσαμε.

Και τώρα, οι γονείς είναι αυτοί που θέλουν να σπρώξουν τα παιδιά να βγουν έξω.”

Ο Κριστόφ Βαζέχα ξεκίνησε να βλέπει ποδόσφαιρο σε μια εποχή που η Πολωνία είχε μία από τις καλύτερες ομάδες παγκοσμίως.

Αποκορύφωμα ήταν, φυσικά, το Μουντιάλ του 1974, όταν και η εθνική ομάδα της χώρας κατέλαβε την τρίτη θέση, νικώντας την Αργεντινή, την Ιταλία και την Βραζιλία στον μικρό τελικό.