”Είχε φοβερούς παίκτες η Γαλλία το 2004 τι να λέμε…

Αλλά και εμείς είχαμε, όμως, μεγάλη αυτοπεποίθηση.

Ξέραμε ότι δεν είχαμε να χάσουμε τίποτα.

Από το πρώτο λεπτό της αναμέτρησης, κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά με τους Γάλλους. Δεν ήταν καθόλου καλά μεταξύ τους. Φαινόταν.

Νομίζω, όμως, ότι τους έλειψε πάρα πολύ ο Βιεϊρά.

Όσο και αν λέμε ότι δεν υπάρχουν απουσίες σε αυτές τις ομάδες, ήταν όντως.

Αλλιώς να παίζει ο Ντακούρ κι αλλιώς ο Βιεϊρά.

Υπάρχει διαφορά.
Η Τσεχία μετά ήταν μια πολύ καλή ομάδα αλλά δεν απειληθήκαμε σε τεράστιο βαθμό.

Είχαν πεντάλεπτα και δεκάλεπτα υπεροχής αλλά όχι κάτι παραπάνω.

Αυτό όμως είναι κάτι που συμβαίνει στο ποδόσφαιρο.
Είχαμε χτίσει τη νοοτροπία στην εθνική ότι με όποιον κι αν παίξουμε, μπορούμε να τον κερδίσουμε.

Υπήρχε σεβασμός και τα νέα παιδιά έμπαιναν γρήγορα στο κλίμα.

Και θα το ξαναπώ: δεν ήταν μόνο το Euro.

Οχτώ χρόνια μετά, η ίδια ομάδα πήγε στους 8 τους Ευρώπης.

Και δύο χρόνια αργότερα, στους 16 του κόσμου.

Στα προκριματικά για το Euro 2012 μείναμε αήττητοι κόντρα στην Κροατία, η οποία είδαμε τι έκανε στη συνέχεια.
Εμείς δεν πήραμε καμία εκπαίδευση απο παιδιά, είχαμε απλά ταλέντο.

Δε μας έμαθαν πώς να σουτάρουμε με το κουντουπιέ ή το πλασέ, να έχουμε καλό ρυθμό, να παίρνουμε σωστές ανάσες.

Σίγουρα αν ξεκινούσα σήμερα θα γινόμουν καλύτερος ποδοσφαιριστής.

Κι’όλα τα παιδιά της γενιάς μου!”

Κώστας Κατσουράνης