”Είχα τεράστιες τύψεις για την καριέρα μου στην εθνική ομάδα στο παρελθόν.

Στο απόγειο της καριέρας μου, δεν κλήθηκα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, το οποίο η Βραζιλία κατέκτησε στη συνέχεια.

Ήμουν απογοητευμένος;

Φυσικά, δεν παρακολούθησα ούτε έναν αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Υπέφερα πολύ σε εκείνο το σημείο, αλλά έπρεπε να προχωρήσω γιατί είχα άλλα τέσσερα χρόνια για να ανακτήσω τη θέση μου.

Και το έκανα.

Είναι πολύ δύσκολο για έναν παίκτη που δεν ήταν μέλος μιας νικήτριας ομάδας να γίνει βασικός τέσσερα χρόνια αργότερα, σε ένα άλλο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Η απογοήτευση παραμένει από το 2006.

Αν έπρεπε να πω, από όλες τις εθνικές ομάδες, ποια θα είχε τις περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο, θα έλεγα πάντα η Βραζιλία.

Το πρόβλημα ήταν ότι κανένας από εμάς δεν έφτασε στην Γερμανία σε άριστη φυσική κατάσταση.

Νομίζω ότι αυτό έκανε τη διαφορά. Ποια ομάδα είχε δύο ακραίους αμυντικούς όπως ο Ρομπέρτο ​​Κάρλος και ο Καφού;

Ποια ομάδα είχε άμυνα με τον Λούσιο και τον Χουάν, έναν τερματοφύλακα όπως ο Ντίντα; Μια μαγική τετράδα…

Όπως ο Ροναλντίνιο, ο Κακά, ο Ρονάλντο και Αντριάνο;

Δεν ανανέωσα το συμβόλαιό μου με την Μπάγερν Μονάχου επειδή πίστευα ότι με αυτήν την ομάδα θα γινόμασταν παγκόσμιοι πρωταθλητές και εγώ θα ήμουν ένας πολύτιμος παίκτης στην αγορά, ως ελεύθερος παίκτης και παγκόσμιος πρωταθλητής.

Αυτό ήταν το σχέδιό μου, αλλά όλα κατέρρευσαν με τον αποκλεισμό.

Δεν ήμασταν στην καλύτερη φόρμα μας σε εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Ο Ροναλντίνιο ήταν ο καλύτερος στον κόσμο για χρόνια, ο Κακά ήταν έτοιμος να γίνει ο καλύτερος στον κόσμο.

Ο Ρομπέρτο ​​Κάρλος, ο καλύτερος αμυντικός στον κόσμο, μετά ο Καφού, ο Ρονάλντο. Δυστυχώς, βρισκόμασταν ήδη σε ένα στάδιο όπου το ποδόσφαιρο δεν ήταν μόνο για ονόματα, δεν ήταν μόνο για ταλέντο.

Το ποδόσφαιρο είχε ήδη γίνει σωματικό και επειδή δεν ήταν όλοι στο απόγειο της καριέρας ή της απόδοσής τους, αποκλείστηκαμε στα προημιτελικά από την Γαλλία, της οποίας η ομάδα, τουλάχιστον από την δική μου άποψη, ήταν κατώτερη, αλλά σωματικά ικανή.

Ο ίδιος ο Ζιντάν ήταν ο καλύτερος παίκτης σε εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο, νομίζω στα 33, σε εκθαμβωτική φόρμα.

Έφτασα σε εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο στα 32.

Δεν μπορούσα να βρω τον Ζιντάν στη θέση του.

Έτσι, μπορούσες να δεις τη διαφορά και σε εκείνον τον αγώνα, νομίζω ότι ήταν η φυσική πλευρά που υπερίσχυσε.

Επειδή από άποψη ταλέντου, η ομάδα μας είχε περισσότερο.”

Ζε Ρομπέρτο