“Είμαι Σουηδός, αλλά είμαι και ανάμεικτος: η μητέρα μου είναι Κροάτισσα και Καθολική, ο πατέρας μου Βόσνιος και Μουσουλμάνος, έζησα το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας μου στην Ιταλία.
Στο γήπεδο δεν σκέφτομαι ποτέ στα σουηδικά: είναι μια γλώσσα που είναι πολύ ευγενική και στο γήπεδο χρειάζεται το κακό. Έτσι σκέφτομαι στα σλαβικά. Μερικές φορές στα Αγγλικά και στα Ιταλικά.
Αλλά σαν οικογένεια κάνουμε σουηδικά πράγματα, βγάζουμε τα παπούτσια πριν μπούμε στο σπίτι, μένουμε με τις κάλτσες μας.
Δεν έχουμε προσωπικό υπηρεσίας: υπάρχει καθαρίστρια, τα υπόλοιπα τα κάνουμε όλα μόνοι μας.

Όταν ήμουν παιδί οι συμπαίκτες μου είχαν τις χαρακτηριστικές φανέλες τους, εγώ είχα τις φόρμες των ομάδων που έβρισκα.
Επαιζα ξυπόλητος και με κορόιδευαν.
Έπρεπε να έχω κάτι, οπότε αναγκάστηκα να ληστέψω το εμπορικό κέντρο.
Μια φορά με έπιασαν.

Ήμουν με έναν μαύρο φίλο και πήραν τηλέφωνο τον μπαμπά του.

Ευτυχώς δεν βρήκαν το δικό μου.

Του έγραψαν ένα γράμμα.
Κάθε μέρα σηκωνόμουν χαράματα για να δω το γραμματοκιβώτιό μου.

Το βρήκα πριν από αυτόν και το έκανα κομμάτια, αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ…
Στην πειθαρχία ο πατέρας μου ήταν αυστηρός.

Με τα κορίτσια ήμουν πολύ ντροπαλος, στο πρώτο ραντεβού είχα γράψει στον εαυτό μου όλα τα πράγματα που είχα να πω, αν το κορίτσι μιλούσε για κάτι άλλο, πάλι θα της έκανα την ερώτηση που είχα σημειώσει ο ίδιος.

Μια καταθλιπτική φιγούρα.
Έκανα τα πάντα πολύ αργότερα από τους συναδέλφους μου επειδή στα δεκαεπτά έφυγα για πρώτη φορά από το γκέτο του Μάλμε και πήγα στο κέντρο της πόλης.
Μόνο τότε ανακάλυψα τους Σουηδούς όπως τους φαντάζεστε, ξανθούς, ελεύθερους.
Στο γκέτο τα κορίτσια είχαν κοντά μαλλιά και φούτερ.

Αλλά δεν είχα φίλες όχι επειδή ήμουν ντροπαλός, αλλά επειδή ήμουν ερωτευμένος με τον εαυτό μου. Στο παιχνίδι έψαχνα τον καλύερος τους γιατί είχα μεγαλύτερο εγωισμό από όλους τους Σουηδούς μαζί.

Μετακόμισα στην Ιταλία.
Είπα στην Helena: έλα, ας το δοκιμάσουμε, έλα μαζί μου στο Τορίνο, να δούμε αν λειτουργεί. Πέτυχε, είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερη μου, πάντα ήταν πιο ώριμη, μου έδινε ισορροπία.

Μετά ήρθαν ο Μαξιμίλιαν και ο Βίνσεντ.
Η γέννηση ενός παιδιού είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να σου συμβεί. Μια ζωή που γεννιέται από τη δική σου. Θυμάμαι όταν έφτασε ο Μάξι…

Τον πήρα, τον έβαλα στο στήθος…

Θυμάμαι επίσης όταν ο Vincent από την Στοκχόλμη μου είπε: “Μπαμπά, μου λείπεις. ” Ένα μαχαίρωμα. Ήθελα να εγκαταλείψω τα πάντα, ακόμα και το Μιλάνο και να επιστρέψω σε αυτόν.
Στα παιδιά μου δεν άρεσε το ποδόσφαιρο, τα πήγαινα να παίξουν, το ένα έκλαιγε, το άλλο παρακολουθούσε απλά.
Τώρα παίζουν και οι δύο ποδόσφαιρο.
Πήγαν για δοκιμή με το όνομα της μητέρας τους, Seger. Τους πήραν.
Ο Μάξι επέλεξε να λέγεται Ιμπραΐμοβιτς.

Ο Vincent δεν έχει αποφασίσει ακόμα. “

Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς