Χρειάστηκαν 10,8 δευτερόλεπτα.

Τόσο χρόνο χρειάστηκε ο Χακάν Σουκούρ για να γράψει ιστορία τον Ιούνιο του 2002, πετυχαίνοντας το γρηγορότερο γκολ που σημειώθηκε ποτέ σε Παγκόσμιο Κύπελλο.

Ένα αστραπιαίο χτύοημα εναντίον της Νότιας Κορέας και το χάλκινο μετάλλιο στην τσέπη του, όλη η Τουρκία να φωνάζει το όνομά του.

Ο Κράλ, ο Βασιλιάς, στην κορυφή των πάντων.

Έπειτα ήρθε η σιωπή.

Η σιωπή που γνωρίζουν μόνο όσοι έχουν χάσει τα πάντα και μάλιστα δύο φορές, πρώτα την δόξα και μετά την πατρίδα τους.

Ο Σουκούρ είχε διασχίσει το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο σαν ένα πολυτελές φάντασμα.

Τορίνο, Ίντερ, Πάρμα: τρεις προσπάθειες, τρεις αποχαιρετισμοί.

Στην Ιταλία, δεν κατάφερε ποτέ να είναι αυτό που ήταν στην Κωνσταντινούπολη… Συντριπτικός, αγέρωχος, ακαταμάχητος.

Στην Γαλατασαράι, όπου σκόραρε σχεδόν τετρακόσια γκολ, κέρδισε οκτώ πρωταθλήματα, σήκωσε ένα Κύπελλο UEFA που κανένας άλλος τουρκικός σύλλογος δεν έχει πλησιάσει ακόμα.

Εκεί, ήταν ένας θρύλος.

Αλλού, ένα ταλέντο που δεν μπορούσε να βρει τα πατήματά του.

Σταμάτησε να παίζει το 2007.

Μπήκε στην πολιτική, εντασσόμενος στο κόμμα του Ερντογάν.

Έπειτα έφυγε απο εκεί.

Ακολούθησε τον Γκιουλέν.

Και από εκείνη τη στιγμή και μετά, το όνομά του έγινε απαγορευμένη λέξη, ένας Τούρκος σχολιαστής απολύθηκε ζωντανά στον αέρα απλώς επειδή το ανέφερε.

Δικάστηκε ερήμην.

Κατηγορήθηκε για τρομοκρατία.

Ο πατέρας του στην φυλακή.

Τα περιουσιακά του στοιχεία κατασχέθηκαν.

Η μπουτίκ της γυναίκας του βομβαρδίστηκε.

Τα παιδιά του απειλήθηκαν.

Σήμερα, ο Χακάν Σουκούρ οδηγεί Uber στους δρόμους της Ουάσινγκτον και πουλάει βιβλία για να επιβιώσει.

«Δεν μου έχει απομείνει τίποτα. Αγαπώ την χώρα μου, αλλά είμαι εχθρός της κυβέρνησης».

Ο Βασιλιάς ζει στην εξορία.

Το στέμμα, κάπου, μαζεύει σκόνη.