Ο Σαντιό Μανέ υπέφερε από πείνα.

Δούλευε στα χωράφια.

Έπαιζε ποδόσφαιρο ξυπόλητος στους αμμώδεις δρόμους του Μπαμπαλί, ενός χωριού στο φτωχότερο μέρος της Σενεγάλης, όπου πέθανε ο πατέρας του όταν ήταν επτά ετών.

Η μητέρα του δεν ήθελε να κυνηγάει την μπάλα.

Ήθελε να πάει σχολείο, να χτίσει κάτι σταθερό.

Αλλά ο Μανέ είχε ήδη καταλάβει ότι το ποδόσφαιρο ήταν ο δρόμος του.

Και όταν στα δεκαέξι του, μια ακαδημία στο Ντακάρ τον πρόσεξε, τον άφησε να φύγει, με την προϋπόθεση ότι θα συνέχιζε το σχολείο.

Μετά ήρθε η Γαλλία, το κρύο του Μετς, οι πρώτες προπονήσεις τελείωναν νωρίς επειδή το αγόρι από την Σενεγάλη δεν μπορούσε να αντέξει τις ευρωπαϊκές θερμοκρασίες.

Ένας σοβαρός τραυματισμός, έξι μήνες απουσίας και ο πειρασμός να επιστρέψει σπίτι.

Δεν επέστρεψε.

Εμφανιζόταν στο γήπεδο στις έξι το πρωί, προπονούμενος μόνος του για δύο ώρες πριν φτάσουν οι άλλοι.

Ήθελε να είναι ο πιο δυνατός. Ήθελε να ξεπεράσει τους πάντες. Πέτυχε. Λίβερπουλ, Πρέμιερ Λιγκ, Τσάμπιονς Λιγκ, Κύπελλο Εθνών Αφρικής, Μπάγερν Μονάχου.

Πρώτος σκόρερ, πρωταθλητής, θρύλος. Και με τα λεφτά του από το ποδόσφαιρο, δεν αγόρασε ιδιωτικά τζετ ή πολυτελείς βίλες. Επέστρεψε στο Μπαμπαλί.

Έφτιαξε σχολεία, ένα στάδιο, ένα νοσοκομείο που εξυπηρετεί τριάντα τέσσερα ολόκληρα χωριά.

Έφερε το 4G σε μια περιοχή που δεν ήξερε καν τι ήταν το διαδίκτυο.

Μοίρασε υπολογιστές σε μαθητές και υποτροφίες στους πιο άξιους.

Κάθε μήνα δίνει εβδομήντα ευρώ σε κάθε οικογένεια στην περιοχή, όχι μόνο φιλανθρωπία, αλλά πραγματική, συγκεκριμένη βοήθεια.

Συνεισφέρει κάθε μήνα σε οργανισμούς που καταπολεμούν την ελονοσία.

Έφτιαξε ένα βενζινάδικο και ένα ταχυδρομείο.

Ανασχεδίασε ένα κομμάτι της Αφρικής με τα λεφτά του από το ποδόσφαιρο.

”Δεν χρειάζομαι χρυσά ρολόγια ή πολυτελή αυτοκίνητα. Χαίρομαι που δίνω στον λαό μου λίγο από αυτό που είχα”.

Το αληθινό μεγαλείο δεν βρίσκεται σε αυτό που κατακτάς.

Είναι σε αυτό που αφήνεις πίσω.