Η ουσιαστική θεμελίωση της Πολεμικής Αεροπορίας ως όπλου συνδέεται άρρηκτα με το όραμα του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος ήδη από το 1911, στο πλαίσιο της αναδιοργάνωσης των Ενόπλων Δυνάμεων, κάλεσε τη Γαλλική Στρατιωτική Αποστολή για να οργανώσει την αεροπορική υπηρεσία του Στρατού.

Το ορόσημο όμως που σφράγισε αυτή την προσπάθεια ήταν η 8η Φεβρουαρίου 1912, όταν ο Βενιζέλος όχι μόνο παρέστη στην πρώτη επίσημη πτήση του Εμμανουήλ Αργυρόπουλου με αεροσκάφος Nieuport, αλλά έγινε και ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός που πέταξε ως συνεπιβάτης, βαφτίζοντας το αεροπλάνο «Αλκυών».

Τότε ήταν που διατύπωσε την ιστορική προφητεία του, λέγοντας πως το αεροπλάνο ενδείκνυται ως το «όπλο των αδυνάτων» και ότι η τολμηρή φύση των Ελλήνων θα το καταστήσει λαμπρό πολεμικό εργαλείο που θα προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στην πατρίδα. Λίγους μήνες μετά, στις 27 Μαΐου 1912, ο Δημήτριος Καμπέρος πραγματοποίησε την πρώτη πτήση με στρατιωτικό αεροπλάνο τύπου Henry Farman, σηματοδοτώντας τη γέννηση της Αεροπορίας Στρατού, η οποία έλαβε το βάπτισμα του πυρός στους Βαλκανικούς Πολέμους. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της περιόδου του Μεσοπολέμου και συγκεκριμένα το 1929, ο Βενιζέλος προχώρησε στη δημιουργία του Υπουργείου Αεροπορίας, ενοποιώντας την Αεροπορία Στρατού και την Αεροπορία Ναυτικού σε έναν αυτόνομο και ανεξάρτητο κλάδο των Ενόπλων Δυνάμεων, γεγονός που ολοκλήρωσε τη θεσμική συγκρότηση της Πολεμικής μας Αεροπορίας.