Ακόμα και πριν από τα μεγάλα στάδια, πριν από το Σαν Πάολο και το τωρινό Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, η Νάπολι είχε ένα στάδιο που επιθυμούσε, χρηματοδοτούσε και κατασκεύαζε ο πρόεδρός της, Τζόρτζιο Ασκαρέλι.

Ήταν μεταξύ 1929 και 1930.

Ο Ασκαρέλι, ένας Ναπολιτάνος ​​επιχειρηματίας και ο πρώτος πρόεδρος της Νάπολι, αποφάσισε να δώσει στον σύλλογο μια πραγματική, σύγχρονη και μόνιμη στέγη.

Έτσι γεννήθηκε το Στάδιο Βεζούβιο, στην περιοχή Λουτσάτι, που εγκαινιάστηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1930.

Μετά τον ξαφνικό θάνατο του Ασκαρέλι, το στάδιο πήρε το όνομά του, Στάδιο Τζόρτζιο Ασκαρέλι.

Μια αυθόρμητη χειρονομία του λαού της Νάπολης, πριν το φασιστικό καθεστώς σβήσει το όνομά του, το μετονόμασε σε Στάδιο Παρτενόπεο.

Ήταν ένα από τα πρώτα παραδείγματα στην Ιταλία γηπέδου που χτίστηκε με ιδιωτικό κεφάλαιο για μια ποδοσφαιρική ομάδα, σε μια εποχή που σχεδόν όλα τα στάδια ήταν δημοτικά.

Φιλοξένησε επίσης αγώνες στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934.

Καταστράφηκε από βομβαρδισμό το 1942, αφαιρώντας ένα θεμελιώδες κομμάτι της ιστορίας των Azzurri.

Ίσως δεν υπάρχει επίσημο έγγραφο που να το πιστοποιεί ως το πρώτο στην Ιταλία, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο…

Η Νάπολι, από την αρχή κιόλας, είχε ένα σύγχρονο, αυτόνομο, ευρωπαϊκό όραμα.

Και αυτό το όραμα είχε όνομα και επώνυμο… Giorgio Ascarelli.