-Ήσουν συμπαίκτης του Μαραντόνα στην ομάδα του Μενότι το 1978;

-Ναι, προπονηθήκαμε μαζί και ήμασταν και οι δύο εκτός Μουντιάλ. Ο Ντιέγκο ήταν ένας μοναδικός παίκτης. Θυμάμαι αργότερα τον συνάντησα στο Παρίσι το 1984, γύρω από τον Πύργο του Άιφελ. Ήμουν με την οικογένειά μου και ξαφνικά οι άνθρωποι έτρεχαν από το ένα μέρος στο άλλο επειδή ο Μαραντόνα ήταν εκεί με την Κλαούντια και άλλους. Εκεί μου είπε ότι πήγαινε στη Νάπολι και περνούσε από την Γαλλία, είχε πάει να χειρουργήσει τον αστράγαλό του μετά το σκληρό φάουλ που είχε δεχθεί στο τελευταίο παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα.

Εκείνη την ημέρα μου ζήτησε το τηλέφωνο του σπιτιού μου στην Αθήνα και του το έδωσα.

-Σε πήρε ποτέ τηλέφωνο;

-Ναι, την άλλη χρονιά, που περνούσε από την Ελλάδα. Μου ζήτησε να πάω στο αεροδρόμιο της Αθήνας γιατί είχε καθυστέρηση πριν φύγει για το Ισραήλ. Το αεροπλάνο είχε μια δυσλειτουργία και αρχίσαμε να κουβεντιάζουμε για πολλή ώρα στη μέση του Αεροδρομίου. Κάποια στιγμή πήγε να αγοράσει ένα αναψυκτικό και ο κόσμος δεν τον άφηνε να αναπνεύσει. Τον χαιρέτησε, έβγαλε φωτογραφίες και δεν τον άφησαν να αγοράσει.

Μου είπε: «Νόμιζα ότι δεν με ήξεραν στην Ελλάδα».

Δεν κλαίω ποτέ, αλλά έκλαψα για τον θάνατο του Ντιέγκο και το κάνω κάθε φορά που βλέπω εικόνες στην τηλεόραση.

Αυτό που προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί είναι απίστευτο, κανείς στον κόσμο δεν έχει αυτό το μέγεθος.

Ο Μαραντόνα θα είναι αιώνιος.

Χουάν Ραμόν Ρότσα