Είμαστε στο Φανάρι και τα βήματά μας μας οδηγούν στη Merdivenli Mektep Sok., με σκοπό να ανακαλύψουμε τι δουλειά είχε η Κυρά των Μογγόλων στις ανηφοριές αυτής της γειτονιάς.
Πριν όμως, διαβαίνουμε την ανηφόρα με τα σκαλοπάτια.

Στο τέλος της, δεξιά μας υψώνονται τα αρχοντικά των επιφανών οικογενειών Χαριτωνίδη και Ιωσηφάκη.

Αριστερά, εντοιχισμένη σήμερα στον περίβολο του Ιωακειμείου Παρθεναγωγείου, η πύλη του οίκου Γεωργίου Καντακουζηνού.

Προχωρούμε λίγα μέτρα έχοντας αριστερά μας τον περιτειχισμένο περίβολο του Ιωακειμείου. Στρίβουμε ξανά αριστερά και φτάνουμε στην είσοδό του· κλειστή εδώ και χρόνια, ανοίγει μόνο περιοδικά για εκθέσεις.

Το Παρθεναγωγείο πήρε το όνομά του από τον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ και στόχευε στη μόρφωση κοριτσιών από φτωχότερες οικογένειες.

Απέναντι, η Αστική Σχολή Μουχλίου, εγκαταλειμμένη από το 1962.

Και μπροστά μας πλέον, η Παναγία η Μουχλιώτισσα.

Η μοναδική βυζαντινή εκκλησία της Πόλης που παρέμεινε σε χριστιανικά χέρια.

Γνωστή στους Τούρκους ως Κανλί Κιλισέ – «Αιματοβαμμένη Εκκλησία» – από τις αιματηρές συγκρούσεις της Άλωσης.

Λεηλατήθηκε στα Σεπτεμβριανά, αλλά έμεινε.

Εδώ συνδέεται το όνομα της Μαρίας Παλαιολογίνας, της «Κυράς των Μογγόλων».

Κόρη του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄, στάλθηκε ως διπλωματικό πρόσωπο στην αυλή των Μογγόλων.

Έζησε δεκαπέντε χρόνια στην Ανατολή, απέκτησε κύρος και τον τίτλο «Δέσποινα», γνωστή ως Despoina Khatun.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, αρνήθηκε τον κοσμικό βίο και έζησε ως μοναχή Μελάνη.

Η μονή που συνδέθηκε με το όνομά της έμεινε γνωστή ως Μουχλιώτισσα!

Ήθη και έθιμα της Πόλης