Ο Μαραντόνα περίμενε δύο ώρες σε πλαστική καρέκλα, εν έτει 1993…
Ο Ντιέγκο θα μπορούσε να μπει σε οποιοδήποτε πολυτελές σαλόνι της χώρας αλλά επέλεξε έναν κουρέα της γειτονιάς στο Καμπαλίτο του Μπουένος Άιρες.
Ένας χώρος απο άλλη εποχή, ένα μπαρμπέρικο που συναντούσες και στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’80 και του ’90.
Μια παλιά πινακίδα έλεγε…
Κουρέας ‘Ντον Μάριο’ απο το 1967!
Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που περίμεναν.
Ένας παππούς ήθελε να του δώσει την θέση του όταν τον είδε να μπαίνει.
Αλλά ο Ντον Μάριο ήταν ξεκάθαρος, χωρίς φωνές και δισταγμό…
-Κανείς δεν μπαίνει μπροστά εδώ, διάσημοι η όχι, όλοι ίδιοι είναι για μένα.
Σιωπή απλώθηκε παντού.
Η αντίδραση του Μαραντόνα??
Χαμογέλασε και του είπε…
Είσαι σωστός άνθρωπος Ντον Μάριο!
Κάθισε και περίμενε δύο ώρες…
Ακούγοντας ιστορίες, μιλώντας για την ζωή, χωρίς να κοιτάει το ρολόι…
Περίμενε την σειρά του υπομονετικά, συμμετέχοντας ενεργά στην κουβέντα.
Όταν ήρθε η σειρά του, κάθισε και αμέσως είπε…
”Οπως τα λες είναι Ντον Μάριο, σήμερα ήρθα για να μάθω απο εσένα.”
Περίμενε τόσες ώρες για την δικαιοσύνη που επέβαλλε ο Ντον Μάριο.
Στο τέλος ήθελε να αφήσει ένα μεγάλο φιλοδώρημα…
Ο Ντον Μάριο το έδωσε αμέσως πίσω και του είπε με βαρύ τόνο.
”Ο σεβασμός δεν αγοράζεται φίλε μου”.
Ο Ντιέγκο έφυγε διαφορετικά απ’ότι έφευγε απο τα άλλα στέκια.
Όχι λόγω του κουρέματος αλλά για το μάθημα που πήρε.
Γιατί μερικές φορές, το αληθινό μεγαλείο δεν βρίσκεται σε αυτό που είσαι αλλά στο να ξέρεις πως να περιμένεις την σειρά σου, όταν κανείς δεν σε αναγκάζει να μείνεις.
Η ταπεινότητα είναι ένα προνόμιο, το οποίο δεν είναι τόσο διαδεδομένο στις μέρες μας.