21 Ιανουαρίου 2014…
Δεν ήταν καμία επιτυχία εγγυημένη, στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα βάδιζα…
Δεν με ήξερε κανείς από όλους αυτούς που ελέγχουν την αγορά, τα ΜΜΕ, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δημοσιογράφοι, παρατρεχαμενοι του αθλήματος, ποδοσφαιριστές κτλ. και φυσικά δεν με γνώριζε ούτε ο κόσμος.
Έφυγα από την Γερμανία γιατί δεν ήθελα να καθίσω εκεί, ξέρω πολύ καλά τι τραβάει ο κόσμος μακριά από το σπίτι του και από την πατρίδα του, έζησα αρκετά χρόνια και το είδα!
Εδώ η κατάσταση δεν είναι καλύτερη, μπορεί να είναι και χειρότερη αλλά μόνο με προσπάθεια φτιάχνει το πράγμα και πολύ δύσκολα κιόλας.
Ιδιαίτερα μαθήματα, λαϊκές αγορές, μάρμαρα αλλά με έτρωγε μέσα μου, ήθελα να πετύχω σ’αυτό που μ’αρεσε πάντα και αυτό αφορά την μπάλα.
Μερόνυχτα καθόμουν για να γράφω και για να ψάχνω, με ένα λαπ τοπ που όταν το πατούσες για να ξεκινήσει, ακουγόταν σαν χαλασμένη μηχανή αυτοκινήτου για ένα δεκάλεπτο, μετά ησύχαζε.
Το Α για να το πατήσεις έπρεπε να βγει το δάχτυλο από την άλλη μεριά, το ίδιο και τα σημεία στίξης.
Αποφάσισα μετέπειτα να εκδοθεί ενα βιβλίο με αυτοέκδοση, πήγε πολύ καλά.
Από το 2018 αρχίζω και το βλέπω αλλιώς, πιο επαγγελματικα και πιο προσεκτικά, ότι αυτό το πράγμα μπορεί να σταθεί σαν δουλειά και συνεχίζω με την συγγραφή και με το να δίνω βάση στα κοινωνικά δίκτυα αλλά και το σάιτ.
Όταν πήγαινα στις μεγάλες πόλεις και με αναγνώριζαν πλέον, καταλάβαινα ότι κάτι πάει πολύ καλά.
Άλλοι χαιρόταν που με γνώριζαν και άλλοι έκαναν παράπονα για το τι δεν τους αρέσει στην σελίδα.
Στην συνέχεια το γεγονός ότι με ακολουθούσαν και ότι μιλούσα με μεγάλους ποδοσφαιριστές και ανθρώπους του αθλητισμού γενικότερα ήταν για μένα μια μεγάλη δικαίωση και επιβράβευση.
Τράβηξα πάρα πολλά στον τόπο μου, δεν με στήριξε κανείς, το συμφέρον μπήκε πάνω από φιλίες και συγγένειες, τα λεφτά μπήκαν πάνω από ιδανικά και οι αλήθειες πόνεσαν πολύ, αλλά αυτά θα ειπωθούν σε μια άλλη ανάρτηση, για το πόση βρώμα και δυσωδία χωράει αυτός ο τόπος γενικοτερα.
Φιλίες δεν υπάρχουν, το πιο πιθανό είναι να σε στηρίξουν άγνωστοι άνθρωποι που ξέρουν την δουλειά σου και την καταλαβαίνουν.
Το 2018 λοιπόν (απ’οπου και η φωτογραφία, μόλις έχει εκδοθεί το πρώτο μου βιβλίο) η δουλειά γίνεται επαγγελματική, δίνω έμφαση σε όλα και μπαίνω στον ανταγωνισμό, εκεί θέλει πολύ γερό στομάχι και αντοχές, πρέπει να προλαβαίνεις τις κακοτοπιες και πρέπει να γράφεις με αμεσότητα, αυτό δεν γίνεται πάντα.
Τα λάθη έπρεπε να τα διορθώσω και να τα καταλάβω μιας και δεν υπήρχε κάποιος να με καθοδηγήσει.
Όλοι περιμένουν το λάθος σου…
Τα έστρωσα όλα όμως και πήγε πολύ καλά, το Dieci το γνωρίζουν πλέον σε Ελλάδα και Κύπρο και είμαι πολύ περήφανος γιατί όλα τα έκανα μόνος μου στην κυριολεξία και συνεχίζω να τα κάνω.
Μιλάμε για μια απήχηση που φτάνει τα 52.000.000 προβολές τον μήνα, μόνο στο fb, είναι κάτι που δεν το πιστεύω όταν το βλέπω.
Ώρες ατελείωτες στο γράψιμο και σ’ ότι αφορά την μπάλα για να μπορώ να έχω άποψη και χαλάλι γιατί πήρα μεγάλες χαρές και όταν έρχεται η χαρά, τα ξεχνάς όλα, ξεχνάς όλες τις δυσκολίες.
Υπήρξαν άνθρωποι που με βοήθησαν, τους οποίους δεν τους ήξερα καθόλου και τους οποίους τους ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα!
Δώδεκα χρόνια Dieci και έχω φτάσει σ’ ένα 70% από αυτό που ονειρευόμουν όταν ξεκινούσε η σελίδα, τώρα από εδώ και πέρα θέλω να φτάσω στο 100%.
Μεγάλο ευχαριστώ σε όλο τον κόσμο που ακολουθεί και κάθε μέρα μπαίνει για να ενημερώνεται και να διαβάζει άρθρα από το Dieci!
Δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω!