Όταν ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα έφτασε στη Νάπολι το 1984, η πόλη δεν τον υποδέχτηκε ως ποδοσφαιριστή αλλά ως τελευταία ελπίδα.

Η Νάπολι ήταν τότε ένα σύμβολο του νότου της Ιταλίας που ο βορράς δεν πήρε ποτέ στα σοβαρά, φτώχεια, βρώμικοι δρόμοι, αιώνια δεύτερη θέση σε μια χώρα που είχε το Τορίνο και το Μιλάνο.

Στην παρουσίαση, το στάδιο Σαν Πάολο ήταν γεμάτο.

Ο κόσμος έκλαιγε, πετούσε λουλούδια, αγκάλιαζε αγνώστους.

Ο Μαραντόνα κοίταξε τριγύρω μπερδεμένος, αλλά γρήγορα κατάλαβε, δεν έρχεσαι εδώ για να παίξεις ποδόσφαιρο, έρχεσαι εδώ για να αλλάξεις το πεπρωμένο σου.

Στα αποδυτήρια, βρήκε μια μέτρια ομάδα.

Δεν είχαν αστέρια, ούτε εξουσία.

Αλλά τον είχαν.

Ο Ντιέγκο δεν ήταν ο πιο πειθαρχημένος, ούτε ο πιο γρήγορος, αλλά είχε κάτι που άλλοι δεν είχαν, την ανυπακοή.

Και αυτή η ανυπακοή ταίριαζε απόλυτα στη Νάπολι.

Ο Βορράς προσέβαλε τους Ναπολιτάνους όπου κι αν έπαιζαν.

«Πλύσου», «Δεν είναι Ιταλία», έγραφαν στις κερκίδες.

Ο Μαραντόνα το αφομοίωσε. Μίλησε: «Δεν με προσβάλλουν. Προσβάλλουν τον λαό μου».

Το 1987, η Νάπολι κέρδισε τον πρώτο τίτλο πρωταθλήματος στην ιστορία του συλλόγου.

Η πόλη εκρήγνυται.

Οι άνθρωποι έβαλαν πιστοποιητικά θανάτου με το μήνυμα: «Η Νάπολι πέθανε πριν, τώρα είναι ζωντανή».

Ο Μαραντόνα γίνεται κάτι περισσότερο από ένας παίκτης, γίνεται προστάτης, σύμβολο του νότου, ένας άγιος χωρίς φωτοστέφανο.

Αλλά ο έρωτας με τη Νάπολι δεν ήταν παραμύθι χωρίς σκοτάδι.

Βρισκόταν υπό την πίεση μιας πόλης που απαιτούσε τα πάντα από αυτόν και ενός συστήματος που δεν του συγχωρούσε τίποτα.

Όσο περισσότερο δεχόταν επίθεση, τόσο καλύτερα έπαιζε.

Όσο περισσότερο τον μισούσαν, τόσο περισσότερο ανήκε στη Νάπολι.

Όταν έφυγε, η πόλη έκλαιγε σαν να έχανε ένα μέλος της οικογένειάς της.

Και όταν πέθανε, το 2020, η Νάπολι σταμάτησε…

Σειρήνες θρήνησαν, οι άνθρωποι άναψαν κεριά κάτω από την τοιχογραφία, τα παιδιά έμαθαν το όνομά του πριν από το αλφάβητο.

Τώρα το γήπεδο της Νάπολι φέρει το όνομά του.

Ο μεγάλος Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα!