Μιλώντας για την απεριόριστη κλάση όλων των πολλών παιχταράδων στην ομάδα της Βραζιλίας, κινδυνεύει να αποσυνδεθεί και να ξεχαστεί απο κάποιους.

Πέρα από την Αυτού Μεγαλειότητα Πελέ (τα επίθετα χρησιμοποιούνται συχνά υπερβολικά, όπως συνήθως), η ομάδα του του Μουντιάλ του Μεξικού της δεκαετίας του ’70 διέθετε το τέλειο μείγμα ποδοσφαιρικής δεινότητας (Τοστάο), ανταγωνιστικού πνεύματος (Ζαϊρζίνιο), τακτικής αφοσίωσης (Γκέρσον και Κλοντάλντο) και τακτικής ευελιξίας (Κάρλος Αλμπέρτο). Και μετά έρχεται ο Ριβελίνο, άλλο ένα δεκάρι για μια ομάδα τόσο δυνατή που κινδύνευε να υπερβάλλει.

Ο Ριβελίνο είχε ένα πιο ασταθές στυλ, κατά καιρούς φαινομενικά “κουτσούμπαλο” στις κινήσεις του, αλλά διέθετε επίσης ένα από τα καλύτερα αριστερά πόδια στην ιστορία.

Με αυτό το αριστερό πόδι, ο Ριβελίνο μπορούσε πραγματικά να κάνει ό,τι ήθελε, όπως αποδεικνύεται από την μεγαλοπρεπή του εμφάνιση εναντίον του Περού στα προημιτελικά (ένα γκολ και δύο ασίστ), το γκολ του εναντίον της Ουρουγουάης στον ημιτελικό και την ασίστ του για τον Πελέ στο γκολ με 1-0 εναντίον της Ιταλίας στον τελικό.

Μετά από αυτόν τον ιστορικό θρίαμβο και την αποχώρηση του Πελέ από την εθνική ομάδα το 1971, ο Ριβελίνο κατάφερε να αναλάβει τα ηνία της Βραζιλίας, επιβεβαιώνοντας περαιτέρω το μεγαλείο του στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1974 και του 1978.

Αυτή η απόδειξη του μεγαλείου του, σε συνδυασμό με τα επιτεύγματά του σε συλλογικό επίπεδο, εδραίωσε περαιτέρω τον Ριβελίνο ως έναν από τους μεγαλύτερους Βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.

Ένας πραγματικός θρύλος των πράσινων και χρυσών παιδιών της Βραζιλίας, ενός αδιαμφισβήτητου ειδώλου που με το αριστερό του πόδι και το διαχρονικό μουστάκι που τον διέκρινε σε όλη του τη ζωή, έγινε σήμα κατατεθέν του όμορφου ποδοσφαίρου!