Καλοκαίρι 2006…
Η Ιταλία μόλις έγινε παγκόσμια πρωταθλήτρια και η Γιουβέντους υποβιβάστηκε στην Serie B λόγω του Calciopoli.
Ο σύλλογος διαλύεται…
Ο Ιμπραΐμοβιτς φεύγει, ο Βιειρά φεύγει, ο Καναβάρο φεύγει, ο Ζαμπρότα φεύγει…
Στα αποδυτήρια — σιωπή.
Οι παίκτες κοιτάζουν το παρκέ.
Όλοι περιμένουν να μιλήσει πρώτα ο αρχηγός.
Ο Ντελ Πιέρο σηκώνεται και λέει: «Όποιος θέλει να φύγει — ας φύγει.
Κανείς δεν θα τον κατηγορήσει».
Αλλά μένω επειδή η Γιουβέντους δεν είναι μόνο νίκες, χαρά και πρωτάθλημα.
Γιουβέντους είναι αυτό που φοράμε στη φανέλα.”
Κανείς δεν χειροκροτεί. Καμία θλίψη. Μόνο σιωπή.
Εκείνη η σεζόν στην Serie B…
Ο Ντελ Πιέρο είναι ο αρχηγός.
Ο καλύτερος σκόρερ της Γιουβέντους.
Κάθε γκολ γιορτάζεται ήρεμα, χωρίς ευφορία.
Στο τέλος της σεζόν, η Γιουβέντους επιστρέφει στη Serie A.
Στο πρώτο παιχνίδι στην πρώτη κατηγορία, ο Ντελ Πιέρο σκοράρει.
Δεν βγάζει τη φανέλα του.
Δεν φωνάζει.
Απλώς κοίταξε προς την κερκίδα.
Αργότερα θα πει…
“Ήταν εύκολο να μείνουμε όταν κερδίζαμε.
Η αληθινή αγάπη φαίνεται όταν πέφτεις.”
