Το έτος 1923 ήταν η χρονική περίοδος όπου ο πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης όλης ήταν πολυπολιτισμικός στην κυριολεξία.
Σε πληθυσμό 1.200.000 κατοίκων η ανώτατη Ελληνική πληθυσμιακή παρουσία ήταν οι 410.520 ενώ ο καθαρά μόνιμος πληθυσμός της περιόδου δεν υπερέβαινε τους 280.000 κατοίκους.
Ο πληθυσμός της το 1924 αποτελούνταν από
- 400.000 Τούρκους Μουσουλμάνους,
- 280.000 Έλληνες,
- 150.000 Αρμένιους,
- 50.000 Ιουδαίων και
- 150.000 διαφόρων εθνικοτήτων.
Την χρονιά 1962 δεν μπορεί να υπολογιστεί ο αριθμός της διαβιούσης Ελληνικής Κοινότητας υπολογίζονται όμως σε 100.000 σαν συνέπεια το μεταναστευτικό κύμα που ακολούθησε την περίοδο Σεπτεμβρίου 1955 – Δεκεμβρίου 1956 όπου υπήρξε πραγματική – και αισθητή πληθυσμιακά μείωση των Ελλήνων κατοίκων της Πόλης.
Τα γεγονότα που αφορούσαν τον περιβόητο φόρο περιουσίας του χειμώνα 1942-1943 δεν έδωσαν δείγματα μεγάλων μειώσεων πληθυσμού αν και υπήρξε μια αρκετά διαδεδομένη διαρροή αρρένων κατοίκων της Μειονότητας προς τις εργασίες του Ασκαλέ.
Ένα μικρό μεταναστευτικό κύμα δημιουργήθηκε το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα με αποτέλεσμα να υπάρχει μια μικρή πτώση του πληθυσμού που σταδιακά άρχισε να αποκαθίσταται από την φυσική αύξηση του πληθυσμού.
Η φυσική διαρροή Ομογενών από την Ίμβρο και την Τένεδο πρόσκαιρα μεταφράστηκε με ένα εσωτερικό μεταναστευτικό ρεύμα από τα δύο νησιά προς την Κωνσταντινούπολη όπου πολλές οικογένειες προτίμησαν να βρουν καταφύγιο στην Πόλη παρά να δοκιμάσουν τις τύχες τους στην Ελλάδα.
Το πλήθος της Ελληνικής Μειονότητας στη Πόλη καθώς και η εμπορική ισχύ της την εποχή δεν θα αποτελούσε σοβαρό εμπόδιο για να υπάρξει ενσωμάτωση των Ιμβρίων και Τενέδιων εσωτερικών μεταναστών τις δεκαετίες του 1950 και του 1960.
Τα Σεπτεμβριανά του 1955 αν και είχαν σαν στόχο την απότομη αλλαγή συνθηκών και τον εξαναγκασμό σε έξοδο ενός μεγάλου κομματιού της Μειονότητας που θα ήταν απρόθυμο να παραμείνει για να ξαναχτίσει τη ζωή του εκεί, ουσιαστικά ενδυνάμωσαν την πορεία πληθυσμού των Ρωμιών της Πόλης.
Έτσι το 1956 ένα σύνολο τουλάχιστον 106.000 κατοίκων ανήκαν στην Ελληνική Μειονότητα της Πόλης.
Αν και η ροή κατοίκων από την Ίμβρο και την Τένεδο συνεχιζόταν προς τη Πόλη, και στην ίδια την Κωνσταντινούπολη υπήρξε ένα μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα το οποίο στην ουσία άδειαζε τις περιφερειακές Ελληνικές Κοινότητες των προαστίων της Πόλης και ο κόσμος μαζευόταν στο πιο ασφαλές και πολυπληθές από Έλληνες κέντρο και σε περιοχές σαν το Πέρα, τα Ταταύλα, το Τσιχαγγίρι κλπ.
Οι απελάσεις του 1964 αποτελούν σταθμό στην καθοριστική πορεία της Μείωσης των Ελλήνων της Πόλης:
Τα ελληνικά διαβατήρια που απελάθηκαν το καλοκαίρι μέχρι και τις αρχές του 1965 ξεπερνούσαν τα 12.650. Πολλοί Πολίτες που είχαν Ελληνική Ιθαγένεια όμως, είχαν κάνει οικογένειες με Ρωμιούς που είχαν Τούρκικη
Ιθαγένεια. Συνεπώς άλλοι 36.500 – 37.000 Ρωμιοί με Τουρκική Υπηκοότητα αναγκάστηκαν ναφύγουν. Η Μείωση του πληθυσμού ορατή σε όλα τα επίπεδα. Μαζικές πωλήσεις περιουσιών αλλά και κλεισίματα σχολείων το 1973-1975.
Πολλές κοινότητα ξαφνικά βρίσκονται με λιγότερους από 100 κατοίκους και η κατιούσα
του πληθυσμού έχει ξαναρχίσει για τα καλά.
Το τέλος του 1976 μας βρίσκει με 12.000 Έλληνες οργανωμένους και πάλι σε όλες τις κοινότητες, με έναν ελαφρά χαμηλό πληθυσμό στα σχολεία -850 μαθητές το 1976 και μια κοινότητα που ξαφνικά βρίσκεται σε απότομη καθίζηση.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι αναχωρήσεις ομογενών από τη Πόλη σε
σταθερούς ρυθμούς συνεχίστηκε και έτσι ο πληθυσμός μειώθηκε σε λιγότερους από 9.000 το 1984.
Ο αριθμός των 4.000 κατοίκων το 1994 την χρονιά που οι μετακλητοί καθηγητές από την Ελλάδα δεν ήρθαν με αποτέλεσμα πολλοί ομογενείς να μην μπορούν να περάσουν στα Πανεπιστήμια της χώρας και το γεγονός πως ήταν η τελευταία χρονιά που οι απόφοιτοι των Ελληνικών σχολείων ξεπερνούσαν τους 80, σημαίνει και την αργή συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού.
Σύλλογος Μικρασιατών Πεύκης – Λυκόβρυσης “ΙΩΝΙΑ”.
