“Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι έκανα με τον πρώτο μου μισθό.

Δεν αγόρασα ρούχα, ρολόγια, τίποτα για μένα.

Πήγα κατευθείαν να αγοράσω στην μαμά μου ένα πλυντήριο ρούχων.

Έπλυνε ρούχα στο χέρι, σε ξύλινες σανίδες, στα κτήματα του χωριού.

Και όταν της έδωσα το μηχάνημα, με αγκάλιασε τόσο σφιχτά που κατάλαβα τι σημαίνει θυσία.

Εκείνη την ημέρα ένιωσα σα να άρχιζα να ανταποδίδω λίγο από όλα όσα είχαν κάνει οι γονείς μου για μένα.

Αγόρασα και στον μπαμπά μου ένα ποδήλατο.

Δεν ήθελε αυτοκίνητο, ήθελε ποδήλατο.

Γιατί στο σπίτι πάντα εκτιμούμε την χειρονομία περισσότερο από την πολυτέλεια.

Να γιατί, παρόλο που έφτασα στα μεγαλύτερα γήπεδα του κόσμου, δεν ξέχασα ποτέ από που κατάγομαι, ένα ταπεινό σπίτι, όπου η αγάπη μετριέται στην προσπάθεια.”

Ρομπέρτο Κάρλος