Η ιστορία τους ξεκινά από την εθνική ομάδα της Αργεντινής, όπου μοιράστηκαν το ίδιο δωμάτιο για έξι χρόνια.
Παρά τις αντιθέσεις τους, η σχέση τους δυνάμωσε.
Το 1999-2000 αγωνίστηκαν μαζί στη Λάτσιο, κατακτώντας το Σκουντέτο και το Σούπερ Καπ Ευρώπης.
Εκεί φάνηκε για πρώτη φορά η χημεία τους στο γήπεδο, αλλά και οι διαφορετικές τους προσεγγίσεις…
O Σιμεόνε, εμμονικός με την πειθαρχία και το ποδόσφαιρo, ο Αλμέιντα, πιο ελεύθερο πνεύμα, με ενδιαφέροντα πέρα από τις τέσσερις γραμμές.
Το 2006, όταν ο Σιμεόνε ανέλαβε τη Ράσινγκ, πρότεινε στον Αλμέιντα να γίνει βοηθός του.
Ο «Πελάδο» δέχτηκε αρχικά, αλλά λίγες ώρες αργότερα άλλαξε γνώμη.
«Το πρωί του είπα ναι, αλλά το απόγευμα το μετάνιωσα.
Ήθελα να παίξω λίγο ακόμα και δεν ήθελα να είμαι βοηθός, αλλά πρώτος προπονητής» εξομολογείται ο ίδιος χρόνια αργότερα.
Ο Σιμεόνε, από την πλευρά του, δεν κράτησε κακία.
Αντιθέτως, αναγνώρισε από νωρίς τις προπονητικές ικανότητες του φίλου του.
«Ο Ματίας είναι γενναίος, έχει ξεκάθαρες ιδέες και μεταδίδει πάθος και πειθαρχία στους παίκτες του.
Ξέρει να τους πείθει για το πλάνο του και αυτό είναι το πιο σημαντικό», γράφει ο ίδιος στον πρόλογο της αυτοβιογραφίας του Αλμέιντα.
Η σχέση τους, ωστόσο, δεν ήταν ποτέ εύκολη.
Ο Σιμεόνε ήταν ο απόλυτος επαγγελματίας, ο άνθρωπος που ζούσε και ανέπνεε για το ποδόσφαιρο.
Ο Αλμέιδα, αντίθετα, ήθελε να μιλά για τη ζωή, τη φύση, να καπνίζει και να βλέπει τηλεόραση.
«Ο Τσόλο ήθελε να κοιμάται στις 9. Εγώ άναβα τσιγάρο και του φυσούσα τον καπνό. Δεν έλεγε τίποτα, το άντεχε» θυμάται ο Αλμέιντα με χιούμορ.
Παρά τις διαφορές τους, ο Σιμεόνε πάντα εκτιμούσε τον Αλμέιντα ως ποδοσφαιριστή.
«Ήταν μαχητής, έδινε την ψυχή του στο γήπεδο και είχε μοναδική ικανότητα να κλέβει την μπάλα. Ήταν λίγοι σαν αυτόν».
Και ίσως αυτή η εκτίμηση να είναι το μυστικό της καλής σχέσης τους…
Δύο διαφορετικοί κόσμοι, ενωμένοι από τον σεβασμό και την κοινή εμπειρία.
