”Με τον Σειν Χιλ παίξαμε μαζί στον Μακεδονικό για μερικούς μήνες.
Τρομερός παίκτης, πολύ καλός συμπαίκτης και ακόμα καλύτερος άνθρωπος.
Μας δόθηκε η ευκαιρία στην πόλη της Κοζάνης τότε, να μιλήσουμε πολύ και να προπονηθούμε πολύ.
Άλλωστε δεν είχαμε και πολλές κοινωνικές διεξόδους, στην φιλόξενη αυτή πόλη με τους ζεστούς ανθρώπους.

Όμως εμείς είχαμε αυτό που αγαπούσαμε, μπάσκετ.
Αν και δεν είχα ποτέ μεγάλα σκορ στην καριέρα μου, λόγω θέσης, είχα πολύ καλά ποσοστά στο τρίποντο.
Ο Σειν ήταν δεινός σκόρερ με επίσης πολύ μεγάλη ευστοχία.
Συνηθίζαμε να σουτάρουμε μαζί λοιπόν τα πρωινά μας και να κοντραριζόμαστε στην ευστοχία.
Η συμφωνία ήταν, πως ο ένας θα δίνει την μπάλα στον άλλο για να σουτάρει όσο είναι εύστοχος.

Όταν έχανες ένα σουτ, άλλαζες ρόλο και έκανες πάσα στον άλλο για το σερί του.
Στην κόντρα αυτή, ο “χαμένος” κερνούσε καφέ ή φαγητό.
Σε μια τέτοια προπόνηση-κόντρα, θυμάμαι ότι έκανα 37 εύστοχα τρίποντα στην σειρά.

Έχασα το 38ο.
Ο συμπαίκτης μου, όπως πάντα ανταγωνιστικός, ξεκίνησε να σουτάρει και του έδινα πάσες.
Διέκρινα αυτή την φλόγα, που έχει ένας μεγάλος αθλήτης.
Την θέληση για νίκη, ακόμα και σε μια πρωινή προπόνηση.
Στα 35 χρόνια μας και με 15+ χρόνια καριέρας , θέλαμε να κερδίσουμε αυτή την πρόκληση.
Ο ένας φίλος να κερδίσει τον άλλο.
Μια ώρα μετά, πλήρωνα το μεσημεριανό μας.
Έβαλε, κατευθείαν μετά από εμένα 39 στα 39 τρίποντα!

Πόνεσε…”

Νίκος Μπουντούρης