«Αν μπορούσα να καθίσω απέναντι από τον εαυτό μου το καλοκαίρι του 2004, θα του έλεγα να μη φοβάται.

Να μη διστάσει. Να συνεχίσει να πιστεύει.

Εκείνος ο Θοδωρής ντροπαλός, επιφυλακτικός, γεμάτος αμφιβολίες, δεν είχε ιδέα ότι σε λίγες ημέρες θα ζούσε κάτι που δεν τολμούσε ούτε να ονειρευτεί.
Θα του θύμιζα το λεωφορείο που έγραφε «οι 11 σύγχρονοι Ελληνες θεοί».

Τη νύχτα στο Αϊντχόφεν με τα παιδιά, που γελούσαμε και λέγαμε τι θα ζητήσει ο καθένας αν κατακτήσουμε το τρόπαιο.

Την πρεμιέρα με την Πορτογαλία, που φάνταζε αδύνατο να κερδηθεί.

Την αγωνία πριν από κάθε παιχνίδι.

Τη στιγμή που ο Καραγκούνης φώναξε «περάσαμε!» χωρίς να ξέρουμε αν λέει αλήθεια ή όχι. Την κούρσα με την μπάλα απέναντι στη Γαλλία.

Την ντρίμπλα στον Λιζαραζού. Το βλέμμα του Οτο που έλεγε «εσύ οδηγείς». Και μετά… το Da Luz. Τα ουρλιαχτά. Η σιωπή. Η Ιστορία.
Αν έγραφα τότε σε χαρτί τα πράγματα που θα ακολουθούσαν, θα με περνούσα για τρελό. Ομως συνέβησαν.

Και σήμερα, 21 χρόνια μετά, δεν θυμάμαι απλώς τις εικόνες.

Θυμάμαι πώς ένιωσα. Και αυτό είναι που κρατάω.

είναι που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Οχι το τρόπαιο. Αλλά τον δρόμο. Την πίστη.

Και την αλήθεια του κάθε λεπτού που μας οδήγησε στην κορυφή».
Ο Θοδωρής Ζαγοράκης αποκαλύπτει στον Σταύρο Σουντουλίδη και TA NEA τι θα έλεγε στον νεαρό εαυτό του, πριν το euro2004.