29 Ιουνίου 1986…

Τάτα Μπράουν το πρώτο. Μετά ο Χόρχε Βαλντάνο, ανοιχτό γήπεδο και μέσα ακριβώς στη γωνία.

Φαινόταν να έχει τελειώσει.

Φαινόταν…

Γιατί οι Γερμανοί, όπως ξέρουμε, δεν πεθαίνουν ποτέ.

Δύο κόρνερ, οι Ρουμενίγκε και Φέλερ σκοράρουν.

Στα δέκα λεπτά που απομένουν, ισοπαλία.

Μια πάσα στη μέση του γηπέδου, οι Γερμανοί τρομοκρατημένοι που έφτιαξαν ένα κλουβί γύρω από το 10 και να το, η πινελιά του D10S.

Η φώτιση, η ιδιοφυΐα.

Μια πινελιά για να διαλύσει το γερμανικό μισό του γηπέδου, υπάρχει μόνο το καμένο γρασίδι των Αζτέκων ανάμεσα στο όνειρο του Ντιέγκο, τον Μπουρουτσάγκα και το γκολ του Σουμάχερ.

Ο Μπουρού τρώει αυτό το κομμάτι του γηπέδου, δεν βλέπει πλέον τίποτα ή κανέναν, ο Βαλντάνο, που θα μπορούσε άνετα να το βάλει σε ένα άδειο τέρμα, απλά δεν υπάρχει.

Όταν φαίνεται ότι έχει χάσει χρόνο και το ραντεβού του με την ιστορία, έρχεται το δηλητηριασμένο άγγιγμα που σκοτώνει τους Γερμανούς, στην άκρη του τέρματος, σαν μια σταγόνα νερό ανάμεσα στα πόδια του αντίπαλου τερματοφύλακα.

Τριπλό σφύριγμα, η αυλαία πέφτει.

Ο κόσμος έπρεπε να υποκλιθεί στον σπουδαιότερο όλων των εποχών.