“Στο παιχνίδι με την ΑΕΚ;

Σε εκείνο το ματς έπαιξα τραυματίας.

Μια βδομάδα πριν είχα τραυματιστεί στο γόνατο.

Ο γιατρός τότε μου είπε πως δεν θα ξαναπαίξω για τρεις μήνες.

Εγώ μόλις το άκουσα έκλαψα πάρα πολύ.

Για εμένα ήταν το χειρότερο να μην μπορώ να παίξω για τόσο μεγάλο διάστημα.

Αυτή τη βδομάδα μετά τον Ολυμπιακό υποδεχόμασταν την ΑΕΚ.

Έκανα προπόνηση τραυματίας και ο γιατρός μου είπε…

“Πέρσι δεν γίνεται να κάνεις προπόνηση”.

Αλλά εγώ έκανα.

Μίλησα με τον Άγγελο Αναστασιάδη και με ρώτησε αν θέλω να κάνω προπόνηση.

Του είπα θέλω να κάνω και το δέχτηκε.

Την πρώτη μέρα, την Τρίτη έκανα προπόνηση και πήγα γύρω γύρω από το γήπεδο για τρέξιμο.

Δεν ήμουν καλά.
Την Τετάρτη πάω πάλι για να κάνω πιο εντατική προπόνηση.

Την Πέμπτη είχαμε οικογενειακό διπλό αλλά δεν ήμουν ούτε τότε καλά.

Έτσι μου είπε ο Αγγελος “μπορείς να παίξεις την Κυριακή;”

Του είπα θέλω, αλλά δεν ξέρω αν θα μπορώ.

Τότε ο Μπάμπης ( Μιχαηλίδης), ο γυμναστής, μου είπε Πέρσι πάμε να κάνουμε κάτι να δούμε αν μπορείς ή όχι.

Ήταν πολύ αργά θυμάμαι όλοι είχαν πάει σπίτι και εγώ ήμουν στο γήπεδο με τον Μπάμπη. Του έλεγα ότι πονάω και μου είπε εντάξει θα δούμε την Παρασκευή πώς θα είσαι.
Πήγα την άλλη μέρα και ήμουν καλύτερα και του είπα θέλω να παίξω.

Ένιωθα καλά αλλά όταν περπατούσα είχα κάποιες ενοχλήσεις και αυτό φαινόταν.

Την ημέρα του αγώνα έπαιξα κανονικά και έβαλα δύο γκολ.

Έτσι όπως ήμουν!

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Οι γιοι μου ασχολούνται με την μπάλα και όταν με ρωτούν τι θυμάμαι περισσότερο στη ζωή μου ως ποδοσφαιριστής, τους μιλάω για εκείνο το ματς.

Σε όλη τη ζωή μου αυτό θυμάμαι πιο πολύ.

Δεν ξέρω πώς έπαιξα σε εκείνο το παιχνίδι.

Για μένα ήταν από τον Θεό αυτό.

Τους το αναφέρω ως παράδειγμα.

Να ξέρουν ότι όταν θέλεις τόσο πολύ να παίξεις, κάτι θα γίνει.

Δεν ξέρω τι έγινε τότε.

Με εμένα έτσι είχε γίνει.

Δεν ξέρω, δεν ήξερα αν θα μπορέσω, μπορεί να πέθαινα εκείνη τι στιγμή.

Αλλά όλα πηγαν καλά”.
Πέρσι Ολιβάρεζ