«Ήμασταν στο Mondo D’Oro στο Squinzano.
Η συνεδρία μόλις είχε τελειώσει και ο Ζέμαν έπρεπε να φύγει με το Citroen Picasso του.
Έβαλε το αυτοκίνητο στην όπισθεν και χτύπησε κατάματα μια αιωνόβια ελιά, σπάζοντας εντελώς το πίσω τζάμι του αυτοκινήτου.
Το μπαμ ακούστηκε (και τι μπαμ), τόσο που τράβηξε την προσοχή των παικτών και του επιτελείου.
Εν μέσω γενικής ιλαρότητας, πήγαμε στον κύριο.
Είπε πολύ ήρεμα και με αρκετά ταπεινό ύφος:
«Συγγνώμη, ποιος έβαλε το δέντρο εδώ;»
Θα σας αφήσω να φανταστείτε την αντίδραση των παικτών που λύθηκαν στα γέλια.
Μια αιωνόβια ελιά, με κορμό σχεδόν τόσο τεράστιο όσο το αυτοκίνητο.

Ήταν αδύνατο να μην το δεις.
Ο Ζέμαν έβγαλε ήρεμα το σελοφάν και έφτιαξε πρόχειρα το πίσω μέρος του αυτοκινήτου.

Με μεγάλη αδιαφορία τους χαιρέτησε όλους και έφυγε.
Σε κάθε περίσταση έβγαινε πάντα καλά, με φυσικότητα, ειρωνεία και το αστείο προετοιμασμένο ανάλογα με τη στιγμή.
Η ηρεμία είναι η αρετή του δυνατού, ο Ζέμαν ήταν τόσο ήρεμος και τόσο δυνατός.
Το γήπεδο ήταν καθρέφτης της ζωής, έτσ ήταν πάντα».
Alessandro Donato, φυσιοθεραπευτής της Λέτσε