«Ποια είναι η ΑΒ του ποδοσφαίρου;

Παίρνω την μπάλα, την ρίχνω μπροστά σου και σε πληγώνω.

Το ποδόσφαιρο δεν δημιουργήθηκε για να είναι η κατοχή της μπάλας στο δικό σου μισό του γηπέδου.

Κάποια στιγμή αποφασίσαμε ότι αυτό ήταν η νεωτερικότητα.

Στην πραγματικότητα ήταν μια συνένωση.

Αυτός που έχει εξελιχθεί, πετάει την μπάλα μπροστά.

Αν την πετάξεις πίσω, η αντίπαλη άμυνα θα ανασυνταχθεί.

Μπορεί η επιστροφή της μπάλας στον τερματοφύλακα να βοηθήσει στην δημιουργία χώρου… Αλλά δεν υπάρχει άλλη ντρίμπλα.

Κανείς δεν ξέρει πια πώς να το κάνει.

Το κοντό πέρασμα των πέντε μέτρων, δέκα μέτρων, είναι πολύ πιο εύκολο.

Αφαιρεί την ευθύνη.

Αν την παίξεις στο πλάι, φαίνεσαι καλύτερος.

Υπάρχουν λιγότερες κινήσεις που πρέπει να κάνετε.

Όταν διαβάζω στους αριθμούς του αγώνα ότι ένας κεντρικός αμυντικός έχει αγγίξει την μπάλα περισσότερο από έναν επιθετικό, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και εκατό φορές, νομίζω ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτή την ομάδα.

Γιατί αυτό το μοντέλο έγινε ευρέως διαδεδομένο;

Επειδή οι συνάδελφοί μου δεν το κατάλαβαν.

Το παρεξήγησαν.

Νόμιζαν ότι ήταν το ποδόσφαιρο του μέλλοντος.

Αντίθετα, περιείχε αδυναμία.

Μπορείτε να αντέξετε οικονομικά να παίξετε ποδόσφαιρο από πίσω αν έχετε συγκεκριμένους παίκτες.

Αλλά πόσοι άλλοι μπορούν να το κάνουν με τον ίδιο τρόπο;

Ο Γκουαρδιόλα υποφέρει, γιατί τώρα όποιος του κλέψει την μπάλα ξεκινάει κατευθείαν προς το τέρμα.

Και εμείς στην Ιταλία καθυστερήσαμε σε όλα.

Αρχίσαμε να τον μιμούμαστε όταν το ποδόσφαιρο άλλαζε.

Πήγαμε να αντογράψουμε έναν πρώην Γκουαρδιόλα, αντί να παίζουμε την μπάλα μπροστά».

Φάμπιο Καπέλο