Στη Via Vallicella, στο Reggiolo, υπάρχει ένας συνεχής θόρυβος που αντηχεί στη ζωή των κατοίκων της περιοχής.
Είναι ο ήχος μιας μπάλας που χτυπά συνεχώς σε έναν χαμηλό τοίχο.
Ο δράστης κάθε κλωτσιάς είναι ένα αγόρι.
Πηγαίνει στο σχολείο και βοηθάει τον πατέρα του στα χωράφια, χωρίς ωστόσο να απαρνηθεί το πάθος του για το ποδόσφαιρο που είναι πολύ δυνατό.
Τόσο δυνατός που ακόμη και ο πατέρας του, Τζουζέπε, το αντιλαμβάνεται και τον αφήνει να το κάνει.
Κάποιος οικογενειακός φίλος, θα ήθελε το αγόρι να ασχοληθεί με την ποδηλασία, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας όμως, έχει μάτια μόνο για την μπάλα.
Συνεχίζει λοιπόν, απτόητος να παίζει, μοιράζοντας την τέχνη μεταξύ του τοίχου της Via Vallicella και της Reggiolo, της ομάδας στην οποία αγωνίζεται.
Όλα αυτά μέχρι να τον προσέξει η Πάρμα.
Από εκείνη τη στιγμή, ο τοίχος, η ύπαιθρος και το Reggiolo πετούν μακριά, στο πιο όμορφο μέρος όπου μπορούν να κρατηθούν οι αναμνήσεις, στην καρδιά.
Πετάει και το αγοράκι.
Πετά προς φιλόδοξους στόχους, σίγουρα όχι χωρίς πτώσεις, αλλά το ταξίδι του έδωσε δυνατά χέρια και πόδια και επέστρεφε πάντα δυνατός.
Αυτός ο τοίχος στη Via Vallicella δεν είναι πια εκεί, έχει παρασυρθεί από τις αλλαγές που υπαγορεύει η πρόοδος και τα κενά που καταπίνει.
Αυτό το αγόρι, από την άλλη, ναι, είναι ακόμα εκεί, έχει άσπρα μαλλιά πλέον αλλά είναι ακόμα ο Κάρλο... ο Κάρλο Αντσελότι.

Δεν πήγε και τόσο άσχημα, γιατί κέρδισε 26 τίτλους ως προπονητής, μεταξύ των οποίων τέσσερα Champions League.
Επιπλέον, είναι ο μόνος προπονητής που έχει κερδίσει τον τίτλο στα πέντε κύρια ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (Ιταλία, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και Ισπανία), καθώς και ο μόνος που έχει συμμετάσχει σε πέντε τελικούς UCL.
Ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, ένας σπουδαίος προπονητής…
Κάρλο Αντσελότι, ένας θρύλος!