“Ο δρόμος δίδασκε, ήταν μια εμπειρία ζωής.

Έζησα τα παιδικά μου χρόνια στην Τζουλιάνοβα, στην εποχή μου μπορούσες ακόμα να παίζεις στον δρόμο.

Θυμάμαι ότι βάζαμε πέτρες για να κάνουμε δύο εστίες και παίζαμε προσέχοντας τα αυτοκίνητα, χτυπούσαμε τα κουδούνια και τρέχαμε…

Μέσα σε όλα αυτά υπήρχε το στοιχείο της πονηριάς, υπήρχαν αγώνες, υπήρχαν στοιχεία συντονισμού γιατί ίσως έπρεπε να πηδήξεις πάνω απο μια πόρτα για να σωθείς.

Ο δρόμος «δίδασκε» και πλέον δεν υπάρχει στον τρόπο ζωής μας.

Αυτή η έλλειψη είναι αισθητή στους νέους σήμερα.

Σε ένα από τα ιδανικά μου έργα υπάρχει η ιδέα της κατάργησης των σχολών ποδοσφαίρου και της αναπαραγωγής «του δρόμου ως σχολής ποδοσφαίρου».

Τώρα πηγαίνεις σε σχολές ποδοσφαίρου και όλοι έχουν αγοράσει τα ίδια ρούχα.

Πριν, έπρεπε να αξίζεις την φανέλα, ήταν σημείο άφιξης.

Θυμάμαι ένα επεισόδιο που συνέβη όταν ήμουν διακοπές στην Ζανζιβάρη πριν από μερικά χρόνια.

Έγινε ένα ματς, πρέπει να ήταν 15 εναντίον 15 και άλλοι είχαν τη λευκή φανέλα, άλλοι κίτρινοι, άλλοι χωρίς φανέλα.

Ωστόσο έπαιζαν και αναγνώριζαν ο ένας τον άλλον.

Ήταν εξαιρετικό.

Τώρα αναγνωρίζουμε τον συμπαίκτη μας γιατί έχει το ίδιο χρώμα στην φανέλα του.

Τότε υπήρχε φαντασία.

Πριν ήταν πιο γνωστικό, μπορούσες να αναπτύξεις διαφορετικές ευαισθησίες.

Γι’ αυτό, κατά την γνώμη μου, ο δρόμος έχει δημιουργήσει ένα υψηλότερο επίπεδο ποιότητας στους παίκτες από τα προηγούμενα χρόνια».

Μάρκο Τζιαμπάολο