«Η Νάπολη πρέπει να θεωρείται ως μια μοναδική, πολύ έξυπνη πόλη.

Η Νάπολη είναι πολύ ιδιαίτερη, οπότε δεν μπορούν όλοι να την καταλάβουν.

Στη Via del Corso στην Ρώμη, άκουσα κάποιον από πίσω μου να λέει «Σκοτώστε τις ρυτίδες! Είδες πώς έχει γεράσει;»

Είπε δυνατά, για να μπορέσω να ακούσω.

Δεν ξέρω αν το είπε σε κοπέλα ή σε κάποιον…

“Σκοτώστε τις ρυτίδες!”

Το ίδιο συνέβη και σε μένα στη Νάπολη.

«Marcelli», είμαστε φτιαγμένοι από την αιωνιότητα ε;

«Θα ήθελες έναν καφέ;»

Βλέπετε την διαφορά;

Κατευθείαν σου φτιάχνουν την διάθεση.

Θα ήθελα πολύ να ζήσω σε έναν εξ ολοκλήρου ναπολιτάνικο πλανήτη γιατί ξέρω ότι θα ήμουν ευτυχισμένος εκεί!”

Μαρτσέλο Μαστρογιάννι

Ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι ήταν Ιταλός ηθοποιός.

Γεννήθηκε στο χωριό Φοντάνα Λίρι, νότια της Ρώμης και μεγάλωσε στο Τορίνο και στην Ρώμη.

Ήταν ανιψιός του διάσημου Ιταλού γλύπτη Ουμπέρτο Μαστρογιάνι.

Τα πρώτα χρόνια κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εργάστηκε ως βιομηχανικός σχεδιαστής. Συνελήφθη από τους ναζί, που τον έστειλαν σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στην Βόρεια Ιταλία, από όπου κατάφερε να δραπετεύσει.

Πήγε στην Βενετία όπου έζησε κρυμμένος μέχρι το τέλος του πολέμου.

Μεταγενέστερα, άρχισε να εργάζεται ως λογιστής για την Eagle-Lion, μια μικρή αγγλική εταιρεία παραγωγής και διανομής.

Στην οθόνη είχε το ντεμπούτο του, ως κομπάρσος, στην ταινία Μαριονέτες (1939).

Στην σκηνή πρωτοεμφανίστηκε με το έργο Angelica (1948) όπου συμπρωταγωνίστησε με την Τζουλιέτα Μασίνα, σύζυγο του Φεντερίκο Φελίνι.

Τότε τον ανακάλυψε ένας από τους βοηθούς του Λουκίνο Βισκόντι και ξεκίνησε μια δεκαετή συνεργασία.

Ορισμένα από τα έργα που εμφανίσθηκε ήταν…

Λεωφορείο ο πόθος, Ο θάνατος του εμποράκου, Θείος Βάνιας.

Το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο, ως ηθοποιός, ήταν στο έργο του Ρικάρντο Φρέντα, Οι άθλιοι (1948).

Από το 1949-1956 έπαιζε μικρούς ρόλους σε έργα των Ντίνο Ρίζι, Μάριο Μονιτσέλι κ.ά. Έφτασε στην κορύφωση της καριέρας του με τις ταινίες Λευκές νύχτες (1957) του Λουκίνο Βισκόντι, Ο κλέψας του κλέψαντος (1958) του Μάριο Μονιτσέλι και Διαζύγιο αλά ιταλικά (1961) του Πιέτρο Τζέρμι που τον καθιστούν ως έναν από τους πρώτους κωμικούς της Ιταλίας.

Η ταινία Γλυκιά ζωή (1960) του Φεντερίκο Φελίνι του χάρισε παγκόσμια φήμη.

Συνολικά, εμφανίσθηκε σε περισσότερα από 150 ταινίες!