“Είμαι συνταξιούχος, απολαμβάνω την οικογένειά μου.

Ναι, έχω κάνει πολλά πράγματα και έχω λίγη γλυκιά νοσταλγία για το παρελθόν.

Δεν έχω παίξει πολύ, αλλά έχω προπονήσει τους καλύτερους παίκτες και τις σπουδαιότερους ομάδες.

Η σχέση με τους παίκτες ήταν επαγγελματική.

Απέφευγα να κάνω παρέα μαζί τους εκτός γηπέδου.

Πάντα περίμενα τη μέγιστη διαθεσιμότητα από αυτούς, στόχος μου ήταν να τους βάλω σε θέση να αποδώσουν στο καλύτερό τους.

Είχα μεγάλους πρωταθλητές, τον Μπίερχοφ στο Ούντινε, τον Σεφτσένκο στην Μίλαν, τον Μιχάιλοβιτς στην Λάτσιο, τον Αντριάνο στην Ίντερ, τον Ντελ Πιέρο στην Γιούβε.

Αν πρέπει πραγματικά να αναφέρω έναν ποδοσφαιριστή που έχει μείνει στην καρδιά μου, θα το αναφέρω, Ντέγιαν Στάνκοβιτς.

Για μένα ήταν σαν γιος, ένα πολύ γενναιόδωρο αγόρι.

Όταν έφτασα στην Λάτσιο δεν έπαιζε και μου είπε..

«Είμαι εδώ, αν χρειαστούμε τερματοφύλακα θα το κάνω εγώ».

Τον απελευθέρωσα από τακτικούς περιορισμούς, έπρεπε να απελευθερώσει την ενέργεια και την ποιότητά του.

Έδωσα τα δυνατά μου γι’αυτόν, κάτι μοναδικό στην καριέρα μου.

Στην Ιαπωνία τελείωσα το ποδοσφαιρικό μου ταξίδι.

Ήμουν τυχερός στην ζωή.

Είμαι ζωντανός από θαύμα.

Έπεσα στο σπίτι, κάτω από τις σκάλες.

Δεν θυμάμαι πώς έγινε, ίσως κρατούσα τον σκύλο του γιου μου Λούκα και έχασα την ισορροπία μου.

Η γυναίκα μου η Φούλβια με βρήκε σε μια λίμνη αίματος.

Χτύπησα το κεφάλι μου, αιμορραγούσα, ήμουν στο νοσοκομείο για τρεις μήνες, εβδομάδες σε κώμα.

Με εγχείρησαν, έκανα αποκατάσταση.

Μετά έγινα καλά, κάνω ποδήλατο, κάνω σπορ, οδηγώ το αυτοκίνητο.

Και ταξιδεύω».

Alberto Zaccheroni