Δεν έκανε ακριβώς μια συναρπαστική καριέρα.

Στην Ευρώπη, για παράδειγμα, έπαιξε στη Σερβέτ όσο και στη Ράγιο Βαγιεκάνο, κάνοντας τις καλύτερες σεζόν του στην Βραζιλία και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Ωστόσο, στη Χιλή είναι σχεδόν θεϊκός, ειδικά αφού συνέβαλε στη νίκη του πρώτου Κόπα Αμέρικα στην ιστορία της.

Για τους Μπόργκι και Σαμπάολι, ήταν από τα πιο δυνατά επιθετικά χαφ στον κόσμο.

Τέλος, για τους οπαδούς του ποδοσφαίρου της Νότιας Αμερικής, ήταν ένας από τους καλύτερους πάικτες κατά τη διάρκεια των βραδιών που περνούσαν μεταξύ του Λιμπερταδόρες και του πρωταθλήματος της Βραζιλίας.

Πώς είναι δυνατόν, θα ρωτήσει κάποιος, να έχει τόσους πολλούς οπαδούς δεδομένης της καριέρας του;

Γιατί για πολλούς το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο νίκες, στατιστικά και κορυφαίοι σύλλογοι. Για πολλούς, το ποδόσφαιρο είναι και συναίσθημα, είναι αγνότητα στην αρχέγονη ουσία του που αποτελείται από ελευθερία, δημιουργικότητα, ένστικτο.

Όπως ακριβώς αυτό το υπέροχο τούνελ που έγινε στον φτωχό Χόρχε Φουσίλε στο Ουρουγουάη – Χιλή στο Κόπα Αμέρικα, που έμεινε στο μυαλό όλων.

Σταμάτησε να παίζει στα 40 του χρόνια.

Πολλοί αναρωτιούνται…

«Ποιος ξέρει τι θα μπορούσε να ήταν με λίγη περισσότερη πειθαρχία και επιθυμία;».

Ίσως, ωστόσο, να μην είχε τότε την ευκαιρία να καλλιεργήσει εκείνη την έμπνευση και την δημιουργικότητα που, κατά κάποιο τρόπο, τον έκανε μοναδικό στα μάτια τόσων πολλών ανθρώπων.

Γιατί στην περιοχή του ισχύει συχνά το ρητό «10 τρέξε, 10 παίξε».

Ειδικά αν σε λένε Χόρχε Βαλντίβια