“Δεν νομίζω ότι σου το είπα ποτέ αυτό.

Πάντα πίστευα ότι αν το είχα πει, θα το έπαιρναν ως δικαιολογία για τους πάγκους που έτρωγα.

Δεν ήταν καθόλου έτσι.

Έτυχε ο Γκαούτσι, που εκείνα τα χρόνια ήταν πρόεδρος της Περούτζια, να μην με θέλει.

Ήμουν στην Λάτσιο, πήγα στην Περούτζια ως δανεικός μετά από πολύωρη διαπραγμάτευση, δεν του άρεσα, αλλά ο μάνατζερ τότε, Σερσέ Κόσμι, με ήθελε και πίεσε σκληρά για την αγορά μου.

Ο Κόσμι με κάλεσε στα αποδυτήρια και μου είπε…

«Κοίτα, ο πρόεδρος δεν θέλει να παίξεις, να ξέρεις ότι δεν θα μπορώ να σε αφήσω να μπεις γιατί δεν το θέλει.

Πρέπει οπωσδήποτε να μείνετε εδώ μέχρι τον Ιανουάριο, αλλά να ξέρεις ότι αυτή είναι η κατάσταση.

Είτε συμπεριφέρομαι έτσι είτε δεν υπήρχε κατι άλλο.

Ζήτησα ακρόαση από τον πρόεδρο.

Δεν μου το έδωσε ποτέ.

Πρακτικά δεν έχω παίξει πια.

Και μετά ήρθε αυτό το θέμα με τον αριθμό της φανέλας.

Το επεισόδιο αναφερόταν στο Περούτζια-Γιουβέντους, μπήκα στο 88ο λεπτό.

Μετά από 3 λεπτά η Γιούβε σκόραρε.

Χάσαμε το ματς και ο πρόεδρος, που ήταν δεισιδαίμων, μπήκε στα αποδυτήρια κατηγορώντας τον Σερσέ Κόσμι λέγοντας ότι ήταν λάθος μου επειδή φορούσα το νούμερο 13.

Έφτασε μάλιστα στο σημείο να ζητήσει από το πρωτάθλημα τη δυνατότητα να βάλει ένα ‘ x’ μεταξύ 1 και 3.

Όπως έκανε ο Zamorano με το 1+8.

Του το παραχώρησαν.

Η χρονιά κύλησε κάπως έτσι.

Έπαιξα πολύ λίγο, ήταν πολύ δύσκολο.

Αυτές είναι δύσκολες καταστάσεις.

Χωρίς αυτή την εμπειρία θα μπορούσε να είχε πάει διαφορετικά.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι».

Ρομπέρτο ​​Μπαρόνιο