«Αν είχε παραμείνει ο Λίπι τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί διαφορετικά, η ιστορία μου θα ήταν άλλη, θα ήταν αυτή που μου έλεγε ο τύπος στην διπλανή ομπρέλα στην παραλία του Forme dei Marmi…

“Αντρέα, αν γύριζα τον χρόνο πίσω…”.

Το ξέρω, αν γύριζε τον χρόνο πίσω θα με έδενε στα αποδυτήρια του Appiano Gentile, γιατί στη διπλανή ομπρέλα ήταν ο Μάσιμο Μοράτι.

Το μοναδικό που με στενοχώρησε όταν έφυγα από την Ιντερ ήταν το γεγονός ότι δεν είχα να κάνω πλέον μαζί του.

Ενας πατέρας, ένας άρχοντας, ένα κομμάτι ψωμιού σε έναν κόσμο καρχαριών.

Και είναι και οπαδός, τρελός οπαδός, αλλά παρά το γεγονός ότι αυτό το ανεξέλεγκτο πάθος τον οδήγησε σε λάθος επιλογές, δεν μπορεί να κατηγορηθεί.

Μακάρι να ήταν έτσι όλοι οι πρόεδροι.
Προσπάθησε να κάνει πιθανό το απίθανο για να πετύχει με την ομάδα του, η οποία πριν χρόνια ήταν του πατέρα του, Αντζελο.

Η δυναστεία των ποιητών, των ρομαντικών, αυτών που αν νικάνε το κάνουν υπενθυμίζοντας ότι έχουν καρδιά.

Και δεν το ξεχνάνε ούτε όταν χάνουν.

Εγώ εύχομαι ακόμη τα καλύτερα στον Μοράτι, πάντα θα το κάνω και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο σκέφτεται κι αυτός για μένα.

Κάθε φορά που με βλέπει, άλλωστε, με αποθεώνει και μου δίνει ευχές.

Ειλικρινείς, άρα ευχές με αξία».
Αντρέα Πίρλο