«Τα ματς με τη Γιουβέντους ήταν πολύ δυαντά.

Θυμάμαι ότι ο Κάρλο Αντσελότι ανησυχούσε πολύ για τον Ντελ Πιέρο…

«Ο Νέντβεντ πρέπει να σταματήσει με βία, ο Καμορανέζι με τακτικές, ο Ντελ Πιέρο πρέπει να επινοήσεις κάτι, αλλά πρόσεχε».

Ο προπονητής τον γνώριζε καλά και στις προπονήσεις δουλεύαμε πάνω στον Ντελ Πιέρο.

Ο Άλεξ και εγώ είμαστε φίλοι εδώ και καιρό, υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός γιατί ανήκουμε στον ίδιο τύπο ποδοσφαίρου, τόσο διαφορετικό από το τωρινό, τόσο βαθιά πιο αληθινό. Ήξερα ότι ο Άλεξ μπορούσε να εμφανιστεί στον αγώνα με παντόφλες αφού πέρασε μια εβδομάδα γυρίζοντας τους αντίχειρές του και θα έπαιζε ακόμα όπως ήξερε, γιατί ήταν φαινόμενο.

Κατά τη διάρκεια μιας από τις πολλές συγκρούσεις μας, ο Αντσελότι μου έδωσε το καθήκον να τον μαρκάρω.

-«Κύριε, άρα δεν μπορώ να φτάσω στο πλάνο όπως θέλετε».

-«Κλάρενς, δεν με νοιάζει το σουτ, ο Ντελ Πιέρο επιστρέφει.

Δεν χρειάζεται να σκοράρεις κάθε φορά».

Ήταν ένα δύσκολο ματς.

Ο Ντελ Πιέρο έπαιζε επιθετικός μέσος, ρόλος που δεν ήταν δικός του, αλλά το να είμαι πιο κοντά του δεν ξέρω αν θα μπορούσε να θεωρηθεί θετικό ή κατάρα.

Μετά από μια μπάλα που έχασε ο Πίρλο στα όρια της περιοχής, ξεκίνησε η αντεπίθεσή τους, ο Ντελ Πιέρο παρέκαμψε την κίνησή μου με σωματική προσποίηση, έχασα και τον κυνήγησα για περίπου είκοσι μέτρα.

Καθώς ήμουν έτοιμος να τον φτάσω, σέρβιρε την καθοριστική ασίστ.

Ήταν τα χειρότερα ενενήντα λεπτά της ποδοσφαιρικής μου ζωής, αυτά που πέρασα με τον Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο.

Όταν τον ξαναβλέπω, οι πρώτες μου σκέψεις πάνε στις συγκρούσεις μας και πόσο απίθανο δυνατός ήταν με την μπάλα στα πόδια του».

Κλάρενς Ζέεντορφ