«Ήταν 7 Σεπτεμβρίου 1956, ήμουν 15 χρονών και 10 μηνών και το ματς ήταν με την Κορίνθιανς.

Ήταν φιλικό και ο Λούλα, στο πρώτο ημίχρονο, με κράτησε στον πάγκο.

Στο δεύτερο ημίχρονο μπήκα για να αντικαταστήσω τον Ντελ Βέκιο.

Σχεδόν αμέσως πέτυχα το πρώτο μου επίσημο γκολ.

Σε ένα σουτ του Πέπε, ο τερματοφύλακας δεν μπόρεσε να κρατήσει την μπάλα και την έβαλα στα δίχτυα μετά απο ένα γρήγορο ”ριμπάουντ”.

Ήμουν εκστασιασμένος και άρχισα να τρέχω στο γήπεδο κουνώντας την γροθιά μου στον αέρα.

Ήταν καλύτερο από ένα όνειρο, δεν ήλπιζα ποτέ να αποκτήσω την ευκαιρία μου στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο σε ηλικία μόλις 15 ετών.

Έτρεξα απέναντι από το γκαζόν για να πάω να αγκαλιάσω το προπονητή, μετά έφτασαν οι άλλοι συμπαίκτες και πήδηξαν πάνω μου.

Αυτός που το έφαγε ήταν ο Χοσέ Ζαλουάρ, ένας 30χρονος τερματοφύλακας της Κορίνθιανς που μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο από τον προπονητή Αντονίνιο, ο οποίος χρόνια αργότερα είχε φτιάξει επαγγελματικές κάρτες στις οποίες έγραφε ότι ήταν ο «τερματοφύλακας εναντίον του οποίου σκόραρε ο Πελέ, το πρώτο του γκολ», φαινόταν ότι το να δεχτεί ένα γκολ από εμένα ήταν μεγαλύτερο προνόμιο για εκείνον παρά για εμένα να το βάλω».

Πελέ