Πάντα το παιχνίδι του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα εναντίον της Αγγλίας ήταν η τέλεια περίληψη της καριέρας του.
Έχουμε το ένστικτο της επιβίωσης στο γκολ με το χέρι, αλλά ταυτόχρονα έχουμε και πρωταγωνιστή, τη φαντασία και το μεγαλείο να σκοράρεις περνώντας τους πάντες από τη μεσαία γραμμή.
Όσοι κι αν σκόραραν από αυτή τη θέση στο γήπεδο, κάθε φορά που το έχει κάνει ένας παίκτης, η πρώτη σκέψη που έρχεται πάντα στο μυαλό είναι να διευκρινίσει ότι ο παίκτης “είχε μόλις σκοράρει όπως το έκανε ο Μαραντόνα. ”
Αυτό το ματς με τον Ντιέγκο δεν έχει «γκρίζο» χρώμα, αλλά μόνο «άσπρο» ή «μαύρο».
Αυτό το ματς είναι τόσο το μεγαλύτερο επιχείρημα των πιο σκληρών οπαδών του, όσο και των πιο πεπεισμένων επικριτών του, έτσι είναι σα να τον περικλείει ως ποδοσφαιριστή και άνθρωπο σε όλα.

Το παιχνίδι κόντρα στην Αγγλία θα είναι πάντα το χέρι του Θεού αλλά θα είναι και το γκολ του αιώνα.
Είναι λες και ο El Pibe De Oro αποφάσισε εκείνη την ημέρα να συμφωνήσει με όλους, να δείξει όλες τις πλευρές του, τόσο αρνητικές όσο και θετικές, σε ένα ματς που είναι ίσως το πιο εμβληματικό και δεν σημαίνει απαραίτητα το καλύτερο, που έπαιξε ποτέ ωςποδοσφαιριστής.
Το 1986 ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα πέτυχε το πιο εμβληματικό γκολ στην ιστορία αυτού του υπέροχου αθλήματος, τραβώντας την Αργεντινή στον ημιτελικό ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου που είχε ήδη γίνει Θρύλος.