«Κάποιος σαν τον Βιντάλ μερικές φορές έβγαινε έξω και έπινε περισσότερο από όσο έπρεπε, όλοι το ξέρουν, μπορείς να πεις ότι το αλκοόλ ήταν λίγο το αδύνατο σημείο του.

Δεν αρχίζουμε να συζητάμε για τον πρωταθλητή, ή για το άτομο, για αυτό το θέμα!

Οι αδυναμίες είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης, αυτό που μετράει είναι οι συνέπειες που μπορεί να έχουν σε μια ομάδα.

Ο σπουδαίος Αρτούρο δεν εμφανιζόταν στην προπόνηση μια-δυο φορές το χρόνο ή έφτανε ενώ ήταν ακόμα αρκετά ευδιάθετος, ας το πούμε έτσι.

Ποτέ όμως δεν μας χαλούσε, αντίθετα, νομίζω ότι μερικές φορές ορισμένοι τρόποι ύπαρξης γίνονται δύναμη.

Δυστυχώς δεν ήξερα πολλά για τον Πάολο Μοντέρο, έναν άλλο άνθρωπο που έζησε τη νύχτα σαν βασιλιάς.

Και την τελευταία του χρονιά μαζί μας, όταν είχε πέσει η απόδοσή του, ο Μότζι πήγε κοντά του και του είπε…

«Πάολο, σε παρακαλώ, να μένεις σπίτι τα βράδια».

Κάπως έτσι ήταν και ο Βιντάλ.

Θυμάμαι ακόμα μια αμερικανική περιοδεία, ήμασταν στο Μαϊάμι το βράδυ πριν από την τελευταία προπόνηση πριν φύγουμε ξανά, με άδεια.

Το επόμενο πρωί, ο Αρτούρο δεν φαινόταν.

Ήταν στο κρεβάτι και έπρεπε να τον κατεβάσουν με το ζόρι.

Εκείνη την ημέρα δοκιμάσαμε και το νέο προπονητικό υλικό, ήμασταν όλοι ντυμένοι στα μαύρα και ο κύριος Κόντε ανυπομονούσε να δει και τον Βιδάλ σε αυτή την κατάσταση αλλά για να τον βγάλει εκτός ομάδας και να του επιβάλει μια παραδειγματική τιμωρία.

Αντ ‘αυτού, μετά από δέκα λεπτά στα οποία ο Αρτούρο φαινόταν ακόμα μεθυσμένος και δεν είδε καν τη μπάλα να περνάει από μπροστά του, ολοκλήρωσε την προπόνηση τρέχοντας σαν τρελός και περνούσε τους πάντες κατά είκοσι μέτρα σε κάθε σπριντ.

Τι θέλεις να πεις σε έναν τέτοιο άνθρωπο, που μεταξύ άλλων φέρνει χαρά στην ομάδα και είναι ηγέτης, μαχητής και μεγάλος πρωταθλητής;»

Τζιόρτζιο Κιελίνι