”Ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος είναι ένα πολιτιστικό πράγμα που στην Αργεντινή χτίστηκε απέναντι από τις γειτονιές, δεν είναι ότι υπήρχαν μεγάλες οικονομικές φίρμες και έλεγαν… «Ας δημιουργήσουμε συλλόγους γιατί δεν έχουμε τίποτα άλλο να κάνουμε».

Ο σύλλογος δημιουργείται από τη γειτονιά, από τους παλιούς ανθρώπους και από τα όνειρα των νέων γενιών που θα συνεχίσουν να τους υπερασπίζονται.

Ο εργαζόμενος, ο παίκτης και ο κόσμος δημιούργησαν μια πρόσκληση για ποίηση.

Όταν βλέπω ότι θέλουν να μετατρέψουν το ποδόσφαιρο σε ένα κόσμο μαγαζιών, με στεναχωρεί γιατί νιώθω σαν αποτυχία αναγνώρισης απο πολλούς ανθρώπους που αντικαθιστούν το πάθος του εγκαταλειμμένου παίκτη σε κάθε ομάδα στην Αργεντινή.

Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που είναι σκληρό για τους παίκτες, αλλά εξαρτάται από όλους, απο ένα σύνολο ανθρώπων.

Ο κόσμος νοιάζεται για το καθε τί που αφορά την ομάδα γιατί ο σύλλογος ανήκει στον κόσμο, ανήκει στα μέλη του συλλόγου.

Δεν κατασκευάζεται από κανένα κατασκευαστή και προγραμματιστή.

Όταν βλέπω αυτά τα παιχνίδια πλέον των πανίσχυρων χορηγών, νιώθω πολύ άσχημα.

Πού το πάτε το ποδόσφαιρο που αγαπήσαμε;

Με στενχαωρεί πολύ αυτό.

Το ποδόσφαιρο είναι μια πολιτιστική κληρονομιά.

Πηγαίνω στο Rosario Central, στο Río Paraná, στους ανθρώπους και τις οικογένειες, γιατί ομάδα είναι οικογενεία.

Δεν είναι μόνο η Primera División, είναι η κουλτούρα της χώρας μας.”

Σέζαρ Λουίς Μενότι