”Με τον Ντέιβιντ, τότε, είχαμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η ”σταρ” ζωή του μου δημιουργούσε προβλήματα.

Δεν έβγαινε ποτέ το βράδυ εκτός από κάποιες εκδηλώσεις και επέστρεφε σε κανονικές ώρες που είχαμε συμφωνήσει, ωστόσο τον θεωρούσαν ροκ σταρ και αυτό δεν ήταν καλό.

Στην Αγγλία μιλούσαμε πρώτα για τον Ντέιβιντ και την γυναίκα του και μετά για το ποδόσφαιρο.

Κάτι που δεν έχει ξαναγίνει.

Στην προπόνηση υπήρχαν φωτογράφοι μόνο γι’αυτόν και όλα αυτά δημιούργησαν πάρα πολλούς περισπασμούς στους παίκτες.

Ορδές μικρών κοριτσιών μόνο και μόνο για να δουν τα αγόρια να παιζουν, ένιωθα σα να βρίσκομαι σε πλατό του Χόλιγουντ κάθε πρωί.

Ένα παράδειγμα, φτάνοντας στο γήπεδο προπόνησης στις 3 μ.μ. πριν από έναν εκτός έδρας αγώνα με τη Λέστερ Σίτι, παρατήρησα ότι οι δημοσιογράφοι ήταν παραταγμένοι κατά μήκος του δρόμου προς το Κάρινγκτον…

Πρέπει να ήταν είκοσι φωτογράφοι.

«Τι συμβαίνει;» ρώτησα.

«Φαίνεται ότι ο Μπέκαμ θα αποκαλύψει το νέο του κούρεμα αύριο», μου είπαν.

Μόλις έφτασε, ήταν μια συνηθισμένη παράσταση, έβγαζε φωτογραφίες και ούρλιαζαν τα κορίτσια, μερικές φορές ήταν ακόμη και γυμνές, για να γίνει αντιληπτές.

Ο Ντέιβιντ εμφανίστηκε με ένα μάλλινο καπέλο στο κεφάλι.

Στο δείπνο εκείνο το βράδυ, το είχε ακόμα στο κεφάλι του.

«Ντέιβιντ, βγάλε το καπέλο σου, είσαι στο εστιατόριο», είπα.

Δεν μου απάντησε.

«Μην είσαι ανόητος, βγάλ’ το», είπα ξανά.

Αλλά δεν το έκανε.

Μετά θύμωσα.

Δεν μπορούσα να του βάλω πρόστιμο γι’αυτό.

Πολλοί παίκτες φορούσαν καπέλα του μπέιζμπολ στο δρόμο ή κάτι τέτοιο, αλλά κανείς δεν ήταν αρκετά ασεβής για να τα κρατήσει κατά τη διάρκεια ενός ομαδικού γεύματος.

Την επόμενη μέρα οι παίκτες έβγαιναν για προθέρμανση πριν τον αγώνα και ο Ντέιβιντ φορούσε το καπέλο του.

«Ντέιβιντ», είπα, «δεν θα βγεις με αυτό το καπέλο.

Δεν θα σε αφήσω να παίξεις.

Σε βγάζω αμέσως από την ομάδα».

Έγινε έξαλλος και το έβγαλε.

Ήταν εντελώς ξυρισμένος.

Είπα… «Λοιπόν αυτό ήταν; Κανείς δεν έπρεπε να δει το ξυρισμένο κεφάλι σου;»

Το σχέδιο ήταν να κρατήσει το καπέλο και να το βγάλει μόνο κατά την έναρξη του αγώνα για να προκαλέσει την προσμονή των εφημερίδων και των φωτογράφων.

Σε εκείνο το σημείο άρχισα να χάνω την ελπίδα μου.

Νόμιζα ότι θα τον δω να καταβροχθίζεται από τα ΜΜΕ και τα διαφημιστικά γραφεία.

Κατά κάποιο τρόπο μπορεί να μην είναι ευγενικό εκ μέρους μου να πω ότι πήρε λάθος αποφάσεις, τελικά είναι πολύ πλούσιος άνθρωπος, έχει γίνει είδωλο, οι άνθρωποι ακολουθούν τις αλλαγές στην εμφάνισή του, τον μιμούνται.

Αλλά είμαι άνθρωπος του ποδοσφαίρου και πιστεύω ότι το ποδόσφαιρο δεν πρέπει να το εγκαταλείπουμε για τίποτα στον κόσμο».

Σερ Άλεξ Φέργκιουσον