Αυτός, ο Sampaio de Souza Vieira de Oliveira, γνωστός στους περισσότερους ως Socrates, δεν ήταν σαν τους άλλους ποδοσφαιριστές.

Ήταν διαφορετικός.

Ενώ έπαιζε επαγγελματικό ποδόσφαιρο αποφοίτησε από την Ιατρική.

Πολύ δυνατός ως ποδοσφαιριστής.

Ναι, έχει μια σημαντική φυσική δομή, ένα αξιοσημείωτο τεχνικό υπόβαθρο και μια εξαιρετική ευφυΐα, καθώς και προσωπικότητα και ηγεσία.

Για αυτόν τον λόγο έγινε αρχηγός της Κορίνθιανς και της Σελεσάο στα Μουντιάλ του 1982 και του 1986.

Η φήμη του όμως μεγαλώνει ακόμη περισσότερο όταν δημιουργεί κάτι πραγματικά μοναδικό, την «Κορινθιακή Δημοκρατία».

Η Κορινθιακή Δημοκρατία είναι ένα είδος αυτοδιαχείρισης των παικτών που ο «γιατρός» καταφέρνει να επιβάλει μέσα στον σύλλογο και σε μια συγκεκριμένη δύσκολη περίοδο, αυτή της βραζιλιάνικης δικτατορίας.

Δυνατή χειρονομία, σε ένα τρομερά δύσκολο πλαίσιο.

Από εκείνη τη στιγμή, κάθε απόφαση εντός του συλλόγου λαμβάνεται από τους παίκτες και το προσωπικό σε συναντήσεις όπου συζητούν και ψηφίζουν με ανάταση του χεριού.

Κάθε ψήφος έχει την ίδια αξία και όλοι μαζί αποφασίζουν…

Από οικονομικά θέματα, μέχρι στολές, μέχρι και το φαγητό.

Κάτι που δεν είχε ξαναγίνει.

Η Κορίνθιανς μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο πριν από κάθε αγώνα με ένα πανό που γράφει: «Ganhar ou perder, mas semper com democracia» («Νίκη ή ήττα, αλλά πάντα με δημοκρατία»).

Η κίνηση αυτή θα αποτελέσει σύμβολο σε εθνικό επίπεδο, μια διαφήμιση για τη «δημοκρατία».

Όλα αυτά χάρη σε αυτόν, ψιλόλιγνος αλλά δυνατός, ένας φλογερός αλλά πνευματικά διαφορετικός άνθρωπος, κυρίαρχος στο γήπεδο και επαναστάτης έξω από αυτό.

Ειδικά απέναντι στις ισχυρές δυνάμεις… φορούσε συχνά κορδέλες με δυνατά μηνύματα, πηγαίνοντας ενάντια στη FIFA, η οποία προφανώς τις απαγόρευσε.

Αυτό όμως δεν τον ενδιέφερε καθόλου.