Τα κουρασμένα, στραβά πόδια μου απλά δεν άντεχαν άλλο.

Ακόμα κι’αν στο μυαλό μου θα μπορούσα να είχα παίξει για άλλα δέκα χρόνια.

Την επόμενη μέρα γλιστρούσα ήδη στον πυθμένα μιας μαύρης τρύπας.

Οι συμπάικτες μου κατάφεραν να καλύψουν το κενό, αλλά εγώ δεν το έκανα.

Υπάρχουν αυτοί που έχουν μείνει στο ποδόσφαιρο και αυτοί που έχουν αλλάξει ριζικά.

Αυτός ο τρελός ο Ζεπ, για παράδειγμα, δούλευε στο τσίρκο για λίγο.

Προχώρησαν μπροστά.

Όχι εγώ, είχα κολλήσει σε μια καταραμένη περιοχή πέναλτι.

Ήταν πιο εύκολο γι’ αυτούς.

Άλλωστε, όταν παίζαμε για την Μπάγερν και την εθνική ομάδα έπρεπε να αμυνθούν, να μαρκάρουν έναν επιθετικό, να μπλοκάρουν τα σουτ των αντιπάλων ή να καλπάζουν στα πλάγια και να κάνουν σέντρες.

Όλα τα πράγματα που ξεχνιούνται ευκολότερα, όπως το να βάλεις ένα άλμπουμ φωτογραφιών σε ένα συρτάρι και να συνεχίσεις.

Εγώ από την άλλη έβαλα γκολ και δεν υπάρχει σύγκριση.

Το γκολ είναι τα πάντα, το γκολ είναι η εμμονή πρώτα και μετά η απελευθέρωση.

Και μετά υπάρχουν εκείνα τα 5 δευτερόλεπτα αφότου η μπάλα περάσει αυτή την καταραμένη λευκή γραμμή.

Αυτά τα πέντε δευτερόλεπτα είναι ναρκωτικό.

Σε αυτά τα 5 δευτερόλεπτα δεν ξέρεις ποιος είσαι, πού είσαι ή τι πραγματικά κάνεις.

Μέθη, αρπαγή, ζάλη, εγκατάλειψη, έκσταση, ευτυχία.

Αυτά τα 5 δευτερόλεπτα ήταν το ναρκωτικό μου για περισσότερα από 20 χρόνια».

Ο Γκερντ Μίλερ, που αποχαιρέτησε το ποδόσφαιρο το 1982, εκφράζοντας τις δυσκολίες να καταφέρει να νικήσει τους δαίμονες της κατάθλιψης και του αλκοολισμού.