«Ήταν το πρώτο καλοκαίρι χωρίς τον Σίνισα... Φτάσαμε στη Σαρδηνία στις 22 Ιουνίου και όταν άνοιξα την πόρτα βρήκα τα παπούτσια του, τις φόρμες του, τα ρούχα του... Σταμάτησα, σα να είχα δεχτεί ένα χαστούκι και είπα στον εαυτό μου... "Ζω ή πεθαίνω;" Επέλεξα να ζήσω. Στην αρχή ένα φρικτό συναίσθημα, το ένιωθα μέσα στο σπίτι, παντού. Τότε επέλεξα να ζήσω και να μην χαθώ. Ο Νικόλα, ο μικρότερος του σπιτιού, με έβλεπε μόνη και με ρωτούσε αν έβγαινα έξω, ένιωθε ένοχος αν έμενα σπίτι. Έτσι περικυκλώθηκα με φίλους, προσπάθησα να μην με βλέπουν στεναχωρημένη. Έδειξα ένα αναγκαστικό χαμόγελο, με τον Σίνισα στην καρδιά. Γιατί θα είναι πάντα εκεί, μέχρι να τον ξαναβρώ... γιατί θα τον ξαναβρώ! Και τα χαμόγελα των παιδιών μου αναδημιουργούσαν την αγάπη που μας δίδαξε. Ο άντρας μου έτρεχε δέκα χιλιόμετρα την ημέρα πριν πεθάνει και εγώ πρέπει να αποθαρρυνθώ ή να πέσω σε κατάθλιψη; Οχι! Συνεχίζω να ζω για τα παιδιά μου. Η Βίκυ, η μεγαλύτερη, είναι παραδόξως η πιο εύθραυστη, γιατί είχε ιδιαίτερη αγάπη για τον πατέρα της. Λέει... «Δεν θα βρω ποτέ αγόρι σαν τον μπαμπά». Ποιο είναι το μόνο όνειρο που δεν πραγματοποίησε ποτέ ο Σίνισα; Προπονητής στην Λάτσιο, θα ήθελε να το κάνει πάση θυσία, τα τρία μου παιδιά είναι όλα φίλοι της Λάτσιο. Αυτό ήταν το κρυφό του όνειρο». Arianna Mihajlovic
