Oι πρώτοι μήνες του 1998 σημαδεύτηκαν από τη μουσική υπόκρουση του «Mas que nada» του Σέρχιο Μέντες.
Δεν ήταν ακόμα η εποχή του σημερινού βομβαρδισμού των τραγουδιών της Λατινικής Αμερικής, ωστόσο στο δρόμο συνέβαινε συχνά να ακούγεται αυτός ο ρυθμός.
Παραφροσύνη? Ισως.
Τρέλα λόγω του υπέροχου διαφημιστικού σποτ της Nike με τους παίκτες της Βραζιλίας που απόλαυσαν το ποδόσφαιρο στο αεροδρόμιο.
Ήταν ο Ρονάλντο, ο Ρομπέρτο ​​Κάρλος, ο Ρομάριο και ο Ντενίλσον.
Ήταν για πολλούς το πιο λαμπρό ταλέντο των Βραζιλιάνων, πίσω μόνο από τον Ρονάλντο.
Είχε μια εκπληκτική χρονιά το 1997 τόσο στο Σάο Πάολο όσο και στην εθνική ομάδα με την οποία είχε κατακτήσει το Κόπα Αμέρικα και το Κύπελλο Συνομοσπονδιών.
Οι συγκρίσεις ήταν άφθονες με τους Zico, Garrincha και Rivelino.
Ο έπαινος πήγε χαμένος...
Για τον Telè Santana ήταν "το καλύτερο αριστερό πόδι στη Βραζιλία",
για τον Zagallo ήταν «ένα μοναδικό ταλέντο που παίζει ελεύθερος στο γήπεδο».
Σε λίγο καιρό είχε γίνει ο πιο αγαπητός στα παιδιά, τα οποία ήταν «υπνωτισμένα» από το διαφημιστικό σποτ της Nike και έγινε ο πιο επιθυμητός από τους ευρωπαϊκούς συλλόγους.
Η Λάτσιο φαινόταν ότι κέρδισε την υπογραφή του, η Μπαρτσελόνα διέδιδε ότι τον έκλεισε ααλλά στο τέλος η Μπέτις πλήρωσε 35 εκατομμύρια δολάρια και τον έφερε στην Ανδαλουσία.
Ήταν η αρχή του τέλους, σε εκείνη τη μέτρια ομάδα, το ταλέντο του Ντένιλσον χάθηκε ανάμεσα στις αδυναμίες του χαρακτήρα και στις περιβαλλοντικές δυσκολίες.
Μόνο στα ματς με τη Σελεσάο έδειχνε να ξαναβρίσκει χαρά.
Και όταν ήταν χαρούμενος, εξακολουθούσε να χαρίζει εκείνα τα παιχνίδια που είχαν τρελάνει τα παιδιά σε όλο τον κόσμο.
Παιδιά που έκαναν νούμερα τραγουδώντας (αυτοσχέδια) το «Mas que nada», ή που φώναζαν με διπλό ρυθμό «Denilsoooon» όπως ο Giovanni στο «Così è la vita» των Aldo, Giovanni και Giacomo.
Γιατί εκείνες τις μέρες ήταν όμορφο να παίζεις ποδόσφαιρο και να κάνεις κόλπα τύπου «Denilson».