''Το δικό μας ήταν πιο απλό ποδόσφαιρο, ας πούμε λιγότερο μπερδεμένο.
Σήμερα όλα είναι διαφορετικά, όλα βασίζονται στην κατοχή μπάλας, τις συνεχόμενες πάσες ακόμα και χωρίς να κερδίζουν μέτρα.
Αυτή η επίμονη κύλιση της μπάλας από εδώ κι εκεί, αυτό το στάσιμο παιχνίδι, αυτή η κατασκευή από κάτω με τους κινδύνους που συνεπάγεται είναι μια άλλη υπέρβαση του να κρατάς την μπάλα με κάθε κόστος.
Στην εποχή μου παίζαμε, προσπαθούσαμε να καθετοποιηθούμε όσο πιο γρήγορα γινόταν.
Και γενικά νιώθαμε πιο ελεύθεροι στην ερμηνεία του παιχνιδιού.
Σήμερα επικρατούν σχήματα, σε ορισμένες περιπτώσεις με οποιοδήποτε κόστος και υπάρχει πολύ μικρότερο περιθώριο για προσωπική πρωτοβουλία.
Δεν είναι κριτική.
Ας πούμε μια παρατήρηση.
Το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει πραγματικά πολύ.
Συνεχίζεις και το παρακολουθείς απο πάθος, ακόμα και συνήθεια.
Συνεχίζω να το παρακολουθώ γιατί μου κάνει συντροφιά πάνω από όλα.
Αλλά σπάνια με ενθουσιάζει.
Τις περισσότερες φορές, μ'αρέσει η μπάλα, αυτό το παιχνίδι με κουράζει λίγο.
Το σκοράρισμα έχει γίνει απλό, δείτε τους αριθμούς.
Οι άμυνες των ζωνών είναι λιγότερο αμείλικτες από τις άμυνες από άντρα σε άντρα, οι νέες ερμηνείες του κανονισμού προστατεύουν περισσότερο τους επιτιθέμενους.
Μια φορά κι έναν καιρό έλεγαν «μπάλα αμφισβητούμενη, μπάλα στην άμυνα» σήμερα, αν μη τι άλλο, είναι το αντίθετο.
Σίγουρα με όλες τις κάμερες σήμερα και τις επαναλήψεις από κάθε οπτική γωνία, οι μονομαχίες με τον άλλο φίλο μου τον Burgnich θα ήταν λιγότερο τιτάνιες.
Παιξαμε τόσους πολλούς αγώνες αντίπαλοι με την Ίντερ.
Ήταν ο πιο δυνατός, ο πιο συγκεκριμένος, ο πιο σκληρός που έχω αντιμετωπίσει ποτέ.
Αλλά είναι τόσο σκληρός, κάθε φορά που κέρδιζε χωρίς να κάνει καμία παραχώρηση.
Και με τη σειρά μου θυμάμαι να του έσπασα δυο δόντια.
Η τελευταία χειραψία;
Δεν γινόταν πάντα."
[Τζίτζι Ρίβα]