''Στις 18 Αυγούστου 1995, την επομένη της ανακοίνωσης του αποχαιρετισμού του στο ποδόσφαιρο, ο Μάρκο Φαν Μπάστεν μας έκανε όλους να κλάψουμε με εκείνο το τζόκινγκ στο Σαν Σίρο.
Τζιν παντελόνι, ροζ πουκάμισο, σακάκι καφέ, μπράτσο σηκωμένο όπως όταν γιορτάζαμε τα γκολ.
Ένας θεός μας άφησε.
Ο πραγματικός Κύκνος της Ουτρέχτης έκλεισε τα φτερά του στις 25 Νοεμβρίου 1992 με τα τέσσερα γκολ στο Σαν Σίρο εναντίον της Γκέτεμποργκ.
Μόλις είκοσι οκτώ χρονών.
Λίγες μέρες αργότερα, ο Μάρκο πήγε στο Παρίσι για να παραλάβει την τρίτη του Χρυσή Μπάλα, ένα κατόρθωμα που προηγουμένως πέτυχαν μόνο ο Γιόχαν Κρόιφ και ο Μισέλ Πλατινί.
Από το Παρίσι πέταξε απευθείας στο Σεντ Μόριτζ για να τον χειρουργήσει ο καθηγητής Ρενέ Μαρτί.
Θυμάμαι καλά πόσο πεισματικά τον είχε παρακαλέσει ο γιατρός Μόντι...
 «Μάρκο, πρέπει να ζήσεις με τον πόνο.
Ο αστράγαλός σου θα πονάει, αλλά μην κάνετε χειρουργική επέμβαση.
Δεν θα παίξεις όλα τα ματς, θα χάσεις μερικά, θα επιλέξεις τα πιο σημαντικά, αλλά θα μπορέσεις να συνεχίσεις την καριέρα σου.
Μην μπεις στο χειρουργείο , άκουσέ με Μάρκο».
Συχνά αναρωτιέμαι πόσες Χρυσές Μπάλες θα είχε κερδίσει ξανά ο Φαν Μπάστεν, σε μια Μίλαν που εκείνα τα χρόνια έφτανε τακτικά στον τελικό του Champions League, αν άκουγε τη σοφή συμβουλή του Τζίνκο Μόντι.
Ο Gianni Agnelli, που βρισκόταν στο St Moritz, με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε την εξουσιοδότηση να πάει να τον δει στην κλινική όπου νοσηλευόταν.
Πήγε εκεί, διασκέδασε τον Μάρκο με την κομψή αφήγηση του και του μίλησε για τις προσπάθειες που έκανε η Γιούβε για να τον αρπάξει από την Μίλαν.
Ο Ανιέλι παρατήρησε ένα μικρό κομμάτι κόκαλο στο κομοδίνο του Μάρκου που είχε αφαιρεθεί κατά τη διάρκεια της επιχείρησης καθαρισμού.
Φεύγοντας από την κλινική, με κάλεσε πίσω...
 «Νομίζω ότι αυτό το αγόρι δεν θα επιστρέψει ποτέ στο ποδόσφαιρο».
Μάλιστα, η προφητεία του δικηγόρου έγινε πραγματικότητα».
Adriano Galliani
Στις 18 Αυγούστου 1995, το Σαν Σίρο είπε το τελευταίο αντίο στον αγαπημένο του Μάρκο Φαν Μπάστεν.
Ο Καπέλο έκλαιγε, όλοι έκλαιγαν.
Έκλαψε το ποδόσφαιρο.